her gece kancık bir pusuya yatmış gibi
beni bekler oldu yatağım
yağlı bir urgan sanki pezevenk
kanırta kanırtaaaa
sıkıyor boğazını düşlerimin

sonra başka derdim yokmuş gibi
düşüyorum kendimden
gözlerimde nemlendiriyor kendini gece
ben de
ele avuca alınmaz küfürler doldurup ceplerime
sana olan sahipsiz hislerimi sabahlara kadar inletiyorum

tekmeliyorum gecenin sıfatını
bakıyorum şöyle köşede pis bir çöp kutusu
sırıtıyor yüzüme yavşak yavşak
olmayacak anlıyorum
olmayacak
olmayacak biliyorum
bende bozuyorum el değmemiş olanların en mahrem yerlerini
ellerini de üç kuruşla satın alıyorum

kuytu köşeler arıyorum kendime
içimde derin bir boşluk dolmayan

ah diyorum
ah
ah beni talan eden derdimi
kirpiklerinden süzülen seni
ağlarken de ne kadar çirkinleştiğimi
aman ha
aman kimseler görmesin beni

doğan her yeni güne içimde kabarttığım bir nefret
ve
her sabaha ağzı bozuk duygularla kalkıyorum yataktan
hani siktiğimin dünyasında
bir benmişim gibi tek günahkar
ayaklarıma adına boyanmış prangaları geçirmişler
daha da yetmemiş
dünyaya gelmiş ve ayıplanması muhakkak olan tek piçmişim gibi de
kalbimin kalbinde kalması sonsuzluğa biçilmiş kürek mahkumluğuna atanmışım


ulan benim ne bitmez derdim varmış
hay ben böyle aşkın ta gururuna sokayım

içiyorum
ama her gece içiyorum hem de
başka ne yapılır ki böyle bir dertle
içiyoruz da iyi bok yiyoruz gerçi
bir kadehten diğerine dolup boşalıyor cismin
cismini dolduruyorum içime
damarlarımda yankılanıyor adın
sonra kaçıyorum bir yerden sonra dozajı
geliyor içimdeki hayvan dile
böğürüyorum gecenin içine içine


duyun lan duyun
bir sevda işte adamı nasıl da siker atarmış
görün de örnek alın
düşmeyin sakın aşkın peşine

ah ocağı yıkılasıca
ah Allah’ı kitabı batasıca
lan nasıl oluyor anlatsana
her sabah sana küfür günahla uyanıp
sonra her akşam yine senin sevdana nasıl tutuluyorum
bana bir açıklasana

vah ben
ah ben var ya ben
ben aklıma sokayım
bir solukluk mesafede bile yine sana aşık oluyorum ya
ben kendime inanamıyorum

peki sen neden şaşırıyorsun bu hallerime

ama tabii bilmezsin
senin nasılsa tuzun kuru
ben nasıl yanıyorum yokluğunda
biliyor musun
ah öyle bir yangın ki bu bendeki
gece ellerini bedenimde ısıtıyor
ne kadar evsiz mahlukat varsa ısınmak için giriyorlar koynuma
olmuyor
doldurmuyor yerini hiçbir şey
ben yine yokluğunda buz kesiyorum

anlamıyorsun hala
ah bir bilsen lan
ah bir bilsen
bilmezsin ama
yokluğun bir kerhane gibi be
her gelen sadece içimi sikip de ardına bakmadan gitmek istiyor