Gecenin en sessiz yerinde dokundu omzuma,
Tanıdıktı sesi, yabancıydı yüzü.
Bir sözün arkasına saklanmış bıçak gibi
Gülümsedi karanlık.

İhanetin soğuk nefesi
Enseme çöktü ansızın,
Ne kıştı mevsim
Ne de rüzgâr esiyordu.
Üşüyen kalbimdi sadece.

Birlikte örülen anılar
Çözüldü tek bir bakışta,
Güven dediğim şey
Kırılgan bir cammış meğer,
Avuçlarım kanadı, ben sustum.

Sorular yankılandı içimde
Cevapsız bir boşluk gibi,
“Ne zaman vazgeçtin?”
“Ne zaman ben, biz olmaktan çıktım?”

Şimdi adını anmıyorum,
Çünkü her harfi buz kesiyor.
İhanetin soğuk nefesi geçti belki
Ama bıraktığı ayaz
Hâlâ içimde yaşıyor.