Bazen tüm dünya bir yaprağın ucuna, minicik bir uğur böceğinin kanatlarına sığar. Sabrı, zarafeti ve doğanın o naif dengesini kalbimden kalemime amatörce de olsa dökmeye çalıştım. Bakınca sadece bir böcek değil, hayatın nazik bir gülümsemesini görün istedim. Bu kare, ruhunuza bir parça uğur ve doğanın sessizliğini bıraksın...

Ne güzel bir pozitif yaklaşım bu böyle...
Ben de çok severim uğur böceğini. Sanırım sevmeyen de yoktur.
Adım Uğur olduğu için değil valla, çok zarif oldukları için.
Bir de o ufacık zarafetin altında gücü bildiğim için belki de...
Çünkü tam bir ölüm makinesidir kendisi...
Evet yanlış okumadınız, tam bir ölüm makinesi...
Çünkü, ekinler için zararlı bitleri yiyerek beslenirler.
Bir iki değil, otuz civarında hemde...
Böyle yazınca cani gibi duruyor ama yazdım ya aslında onun varoluş sebebi zerafeti, bize güzelliği aşılaması değil, bizler için zararlı olanla mücadele etmek...

Buradan üç konuya bağlantı kurabiliriz. Biri sizin yazdıklarınız, ikincisi hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Üçüncü, rakibini küçümseme...


Teşekkür ederim...

Emeğine kalemine yüreğine sağlık