O eski mahalle sokağından geçerken, rüzgârın taşlara çarpan sesiyle bir zamanlar birlikte koşturduğumuz günler aklıma geldi. Adı hâlâ dilimde tılsımlı bir kelime gibi; her an hatırlamak istediğimde, tam dudaklarımın ucunda beliriyor ama bir türlü çıkmıyordu.

Biz çocukken, yağmur sonrası çamurlu yollar bizim arenamızdı. Küçük taşlarla kurduğumuz kuleler, düşerken çıkan gürültüyle birlikte kahkahalara karışırdı. O kaybolduğunda, sanki mahalle de bir şeyini kaybetmişti. Ben orada, onun gülüşünü, aceleyle taşın altına sakladığı küçük hazinelerini ve bizim sırlarımızı düşündükçe hem gülümsüyor hem de derin bir boşluk hissediyordum.

Yıllar sonra onun izini sürmek istedim. Sosyal medyada, eski okul defterlerinde, hatta mahallede eski tanıdıklarda… Ama hiçbir şey yoktu. Sanki zamanı ve mekânı kendi elleriyle silmişti. Ve ben fark ettim ki, onu ararken aslında kendi çocukluğumu, o masumluğu arıyordum. Kaybolan sadece arkadaş değil, beraberce yaşadığımız anların o eşsiz sıcaklığıydı.

O boşluğu hissederken, artık anladım: bazı kayıplar geri gelmez. Ama hatıralar, her köşede, her çatlaktan, her taşın arasından sessizce fısıldar. Ve ben hâlâ bazen, o çamurlu yolların ortasında durup, sadece sessizce dinliyorum.

Biz çocukken, yağmur sonrası çamurlu yollar bizim arenamızdı.


Metnin mihenk taşı burası bence...

Aynen ifade ettiğiniz gibi bizim çocukluğumuz sokakta geçti. Şimdi ki çocukların çocukluğu PC başında geçiyor.
Bizim gibi doğayı sevmiyorlar minicik bir böcekten korkuyorlar.
Biz oyuncağımızı kendimiz yapardık onlar ise oyuncak beğenmiyorlar.

Çok güzeldi @ MaviS Tebrik ediyorum

Teşekkürler ederim @ Münzevi

Maalesef, hayat savuruyor insanı) insanları...
Ve aklı hep geçmişte kalıyor...

Bir şiirimde şöyle yazmıştım:


ileri gittikçe daha çok çoğalırsın
çoğaldıkça daha çok geriye bakar gözlerin
mazinde eskileri kolaçan eder
kollarsın hep ileride beklemeyenleri


büyüdükçe öğrenirsin aşikâr
aslında
evet aslında
ileriye doğru geri geri gittiğini
....

Böyle bir şey hayat...
Gözün ileride aklın geride yol alırsın...

Çünkü büyüdükçe kirlenir dünya ve özlersin o çamur içinde kalan saf çocukluğunu...

Şiirin çok içten ve duru. İleri–geri metaforu hayatın en sessiz gerçeğini yakalamış; büyüdükçe çoğalmanın aslında kayıplarla dolu olduğunu hissettiriyor. Geçmişe bakış bir kaçış değil, insanın kendini yoklama biçimi gibi duruyor. En güçlü yanı da çocukluğa duyulan özlemi süslemeden, olduğu gibi söylemesi. Okuyanın kendi geriye bakışını hatırlatıyor.

Emeğine kalemine yüreğine sağlık

Kaybolanı ararken aslında çocukluğa dokunan bu satırlar çok içten ve güçlü yazılmış. Kalemine sağlık…

Teşekkürler ederim 🌺