(Verse 1)
Gece inerken şehre, siyah saçların dökülür
Zamanın durduğu o yerde, gölgen gölgeme bükülür
Boyun bir kule gibi vakur, bakışların bir bilmece
Biz o bir yılın içinde hapsolduk her gece
Dudakların kımıldar, ama sesin hep firarda
Bir fırtına kopar da, duyulmaz o kenarda.

(Pre-Chorus)
Elimi uzattığım her an, bir uçurum doğar aramızda
Korku, en sadık misafirdi sevda soframızda
Sen sustun, ben dinledim o sağır boşluğu
Yarım kalmış bir ömrün, en uzun sarhoşluğu.

(Chorus) Bu, karanlığın senfonisi, notaları dökülmemiş
Bu, bir aşkın hikayesi, boynu hiç bükülmemiş
Siyah bir nehir gibi aktın gittin içimden
Geriye sadece bir sızı kaldı o eski biçiminden
Bir yıl, bin asır gibi; ama sonu hep aynı hüzün
Karanlığın senfonisinde kayboldu senin yüzün.

(Verse 2)
Güzelliğin bir kurşun gibi ağır ve derindi
Söyleyemediğin her kelime, ruhumun eceliydi
Flörtün ince ipinde yürürken biz seninle
Düştük en sonunda, sustuğun o yeminle
Şimdi siyah saçların, başka bir rüzgarın esiri
Bende ise sadece o bir yılın, silinmez kesiği.

(Pre-Chorus)
Elimi uzattığım her an, bir uçurum doğar aramızda
Korku, en sadık misafirdi sevda soframızda
Sen sustun, ben dinledim o sağır boşluğu
Yarım kalmış bir ömrün, en uzun sarhoşluğu.

(Chorus) Bu, karanlığın senfonisi, notaları dökülmemiş
Bu, bir aşkın hikayesi, boynu hiç bükülmemiş
Siyah bir nehir gibi aktın gittin içimden
Geriye sadece bir sızı kaldı o eski biçiminden
Bir yıl, bin asır gibi; ama sonu hep aynı hüzün
Karanlığın senfonisinde kayboldu senin yüzün.

(Bridge)
Sustun... sustuğun her an bir notaydı bu bestede
Nefesin kesik kesik, o son bir buse kapıda
Korku kazandı bu savaşı, aşk ise sürgünde
Biz yokuz artık o karanlık, sessiz düğünde.

(Outro)
Karanlık çalıyor şimdi son perdeyi...
Siyah saçlar, uzun bir boy, sessiz bir veda.
Bir yıl sürdü bu senfoni,
Söylenememiş bir "seviyorum" nidasında.