"Benden sürekli şeker isteyen komşumdu. Öldüğü gün kapımın önünde bir zarf buldum: 'Bana kendimi faydalı hissettirdiğin için teşekkür ederim.'"
Adını hiç bilmiyordum. Beş yıl boyunca, ısrarla Martha dememi istese de, sadece "3B'den gelen hanım" diye hitap etti.
Kapımı ilk çaldığında bir Salı öğleden sonraydı. Yeni taşınmıştım ve kutular hâlâ evin her yerinde birikmişti.
"Affedersin canım," dedi, sonradan tanıyacağım yumuşak bir sesle, "bir fincan şekerin var mı? Dışarıdayım ve torunum için kek yapıyorum."
"Tabii, bir dakika."
Şekeri bulana kadar eşyalarımı karıştırdım. Geri döndüğümde, ellerini kavuşturmuş gülümsüyordu.
"Sen bir meleksin," dedi kutuyu alırken. "Yarın sana mutlaka geri vereceğim."
Ve öyle de yaptı. Ertesi gün, kabım dolu ve mumlu kağıda sarılı üç kurabiyeyle geri döndü.
İkimiz de doğru olmadığını bilsek de, "Biraz fazla yaptım," diye açıkladı.
Bu bizim ritüelimiz haline geldi. Yaklaşık iki haftada bir Martha kapımı çalardı.
"Ah, ne kadar utanç verici," derdi hep. "Şekeriniz var mı? Yine almayı unuttum."
İlk başta ona inandım. Ama altıncı veya yedinci seferden sonra, kabı hep dolu getirdiğini fark ettim. Bir gün onu markette alışveriş arabasında iki kiloluk bir şeker torbasıyla gördüm.
Ona tek kelime etmedim. Şekeri verdim, kurabiyelerim ertesi gün elime ulaştı ve koridorda beş dakika sohbet ettik. Bana torunundan, bitkilerinden ve alt kata yeni taşınan genç çiftten bahsetti.
Bir gün bana, "İyi komşularımız olması güzel," dedi. "İnsana aitmiş gibi hissettiriyor, biliyor musun?"
Geçen Salı Martha gelmedi. Sonraki de gelmedi. Üçüncü hafta, binanın önünde bir ambulans gördüm. Sağlık görevlileri 3B'den başları eğik bir şekilde çıkıyorlardı.
2A'dan Bayan Rodriguez bana doğruladı:
"Huzurluydu. Uykusunda. Torunu acı çekmediğini söylüyor."
O gece uyuyamadım. Hâlâ kapımın çalınmasını, beni rahatsız ettiği için özür dileyecek bir ses bekliyordum.
Ertesi sabah kapıma bantlanmış beyaz bir zarf vardı. Adım titrek ama düzgün bir el yazısıyla yazılmıştı.
Titreyen elimle açtım. İçinde tek bir kağıt vardı:
Sevgili Komşu,
Bana faydalı hissettirdiğin için teşekkür ederim.
Kocam öldüğünden beri günler çok uzadı. Çocuklarım uzakta yaşıyor, torunumun kendi hayatı var. Yemek yapmayı bıraktım çünkü... ne anlamı vardı? Dışarı çıkmayı bıraktım çünkü... nereye gidecektim?
Ve sonra sen geldin. Kurabiye pişirmek için bir sebebim, kapını çalmak için bir bahanem varsa, o zaman günün bir anlamı olduğunu keşfettim.
Şeker numaramı lütfen mazur görün. Umarım sizi rahatsız etmemiştir. Sadece birinin bana ihtiyacı olduğunu hissetmeye ihtiyacım vardı, sadece bir fincan şeker için bile olsa.
Gülümsemeniz, sabrınız ve koridorda yalnızlığı biraz olsun hafifleten o beş dakika için teşekkür ederim.
Sevgilerimle,
Martha
Mektubu katlayıp cebime koydum. Sonra şeker almak için küçük bakkala gittim. Büyük bir paket.
Eve dönerken 2A'nın kapısını çaldım. Bayan Rodriguez şaşkınlıkla açtı.
"Merhaba," dedim. "Bir fincan şekeriniz var mıdır acaba? Az önce bitti."
Biraz şaşkın bir şekilde gözlerini kırpıştırdı. Sonra gözlerimde bir şey gördü ve yavaşça gülümsedi.
"Ne tesadüf! Ben de tam sana aynı şeyi soracaktım. Ama lütfen içeri gel. Biraz kahve ister misin?"
İçeri girdim. Ve beş yıl sonra ilk kez Martha'nın ne demek istediğini gerçekten anladım.
Bazen insanların şekere ihtiyacı yoktur.
Sadece önemli olduklarını bilmeleri gerekir.
Alıntı.