|
Eşik Mesaisi
Sabahı yanlış bir yerinden uyandım belli ki Güneş isteksizdi bugün Perdeden sızarken özür diler gibiydi Bu yorgunlukta Kimse suçlu değildi Ben de affettim Cebimde ufalanan bir gün var Bozuk para gibi şıngırdıyor Harcamaya kıyamıyorum Harcamıyorum Hiçbir yerde geçmiyor artık zaman Ben her daim Biraz erken yorulmuş bir cümleyim Yüklemi düşmüş Noktasını arayan Anlamdan istifa etmiş Hayatı çok ciddiye alanlara bakıyorum Elleri tertipli Acısı ütülü Her şeyi içimde sakladığımdan ötürü Benimkiler hep buruşuk Bir kapının eşiğinde büyüdüm Ne içeri girdim Ne dışarı çıktım Rüzgâr Beni sahiplenmedi hiç Duvarlar da gölgemi üzerine düşürmedi hiç Arada kendime su veriyorum Nitekim ansız olsam da Canlıydım ben En azından canlı sayılacak Yaşamsal izleri taşıyordum Susuzluk geçmesin diye veriyorum suyu Kuraklık alışkanlık yapıyor yoksa İnsan bir süre sonra Çölde de yaşanır sanıyor Oysa ben ç'ölü yaşıyorum Hep bir şeyler olsaydı diye bekledim İyiye dair küçük bir şeyler Olmadı Beklemek de yoruldu Sonra o da gitti Ben beklemeyi kaldım Beklemek ben oldum Artık umudu ince dilimliyorum Ekmeğin küfüne benzemesin diye Her lokmada biraz geçmiş çiğniyorum Kendimle konuşmayı bıraktım Sesim bana bile inandırıcı gelmiyor Susunca daha sahici oluyorum Daha az açıklama istiyor dünya benden Ben de susuyorum Bazen içimde bir sandal çözülüyor İpini kim bağladı bilmiyorum Denizin yokluğu var Sandal yine de gidiyor Kimi de yolun ortasında Yanmaktan başka işe yaramayan Sokak lambası oluyorum Ne yön gösteriyorum Ne karanlığı tamamen siliyorum Geçenlerin yüzünü bir anlığına Kendilerine benzetiyorum Altımdan geçerken Biraz durup Sonra devam ediyor herkes Ben kalıyorum Sokak kokuyorum Gece soluyorum Işığım titriyor Ama sönmüyorum Ayak sesi değil bende kalan Eksik b'akışlar İnsan giderken bile Arkasına bakmayı öğrenmişse Kaybolmamış demektiri Yanıp sönerken yutkunuyorum Kalışlardan utandı gidişler Öğrendi artık yolunu Ben durmayı seçtikçe Hayat hızlanıyor Yarım kalmış şeyleri Sevmeye alıştırdı çarkı felek Tamamlanınca bozuluyormuş her şey Ben bilmiyordum bunu (Yazarken içimi kesti harfi) Gece oluyor yine Gerçi hep gece oluyor Ben de Gökyüzünü kapatıyorum üstüme Örtüsü kısa geliyor ayaklarıma Ayaklarım açıkta kalıyor Gece bunu bilmiyor Üşümek de bir tür hatırlama diyorum Üşüyorum sana Umut ağırdı çünkü İnsan onu taşırken kamburlaşıyordu Bir ara söz verdim kendime Daha az inanacağım Daha çok katlanacağım içimde Biri sorsa “ne yapıyorsun bu hayatta?” derim ki Beklemeyi öğreniyorum Hiç gelmeyecek şeyler için Beklemek oluyorum Sonra eklerim içimden Ama kimse duymasın diye Düştüğüm yerde Kalkmayı değil Oraya ait olmayı deniyorum Zaten Beyhude dediğin Biraz da bu değil miydi Boşa düşeceğini bile bile Adım atmak Ve düşerken Kendine tutunmak Ben hâlâ buradayım bu yüzden Geceyle anlaşmalı Sessizlikle akraba Yol bitene kadar Işığımı yere düşürüyorum (İnsanı kendi içindeki beyhudeliğedir yolculuğu, biraz da bunu fısıldıyorum kelimelerimle o boşluk ki ne çok şey dolu, yaşamsallıktan uzak, yaşanmış kadar yakıcı) _beyhude/tebeşiir...günlükleri |
Yanıt: Eşik Mesaisi
Bu şiir; akıcılığı ve duruluğu bir yana, şiirsellik ve içsellik açısından beni etkileyen tek şiirin oldu.
Diğerlerini de severek okudum ama bu bir başka. Şiir yazım tarzına çağ atlatmışsın resmen... Ve bu çizgide devam etmelisin mutlaka... |
Yanıt: Eşik Mesaisi
Benim için bir yanı dünya bir yanı tasavvuf bu içimizdeki beyhudelik yolculuğunun.
İkisine de tam manasıyla baş koymuş değilim ama okuyorum, hatırlıyorum içimdeki arzuyu sayenizde. Ellerinize sağlık ve gerçekten hoş geldiniz, @ Tebeşiir Hanım. |
Yanıt: Eşik Mesaisi
Alıntı :
Alıntı :
Eyvallah, hoşbulduk tekrardan, günaydınlar... |
Yanıt: Eşik Mesaisi
@
Tebeşiir
kalemine sağlık
|
Yanıt: Eşik Mesaisi
Nekadarda guzel yansımış kaleminize kelimeler hepimizin icinden birseyler var satırlarda emeğinize kaleminize sağlık
|
Yanıt: Eşik Mesaisi
Alıntı :
Alıntı :
Alıntı :
Alıntı :
|
| Forum saati; Türkiye'ye göre ayarlanmış olup, şu an saat: 09:12. |
Powered by vBulletin® Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions Inc.