Bir sözcüğün eşiğinde duruyorum
Dilimde yanmamış bir ateş
Suskunluğun kıyısında
Adımı çağıran boşluk kadar yalnızım


Parmak uçlarımda kâğıt kesiği bir coğrafya
Nereye dokunsam beyazı sızlatıyor
Uykusu kaçmış harflerin nöbetindeyim
Gece, mürekkep kokan bir yaraya benziyor


Kalemin izi tırnak diplerimde bir gece karası
Yıkasam geçmeyen
Kazısam tenimi söküp alan


Bir gölgeyi giyiniyorum üzerime
Düğmeleri iliklenmemiş bir sessizlik gibi
Avuçlarım şiirlerin mülküydü
Şimdi parmaklarımın arasında
Hiç doğmamış kelimelerin kemik sesleri


Kendi sesimin gurbetindeyim
Ruhumun boşluğuna sarkan salıncakta
Kırık bir hece gibi sallanıyor kalbim
Senin kıyına çarpan dalgalar
Benim içimde kesilmiş birer taş
Sana çarptıkça ufalanan
Bana çarptıkça batan


Yüzümde kurumuş tuz lekeleri
Eski bir haritanın silik yolları gibi
Hangi dizeye sığınsam
Oraya sürgün ediliyorum
Artık sadece
Kendi boşluğuna düşen bir imge sağanağıyım
Ellerim birer kâğıt ağırlaşması
Sadece rüzgârın okuyabildiği
Ve sadece
Yangınların anlayabildiği


Küllerinden doğmayı unutan bir dil gibi
Harabesine adını yazan
Ellerim yangın şiirlerin...


Beyhude/tebeşiir günleri