Soru basitti,
cevapsa taş gibi duruyordu ortada:
Seven gelirdi.
Özleyen, birini böyle uzun bir yokluğa bırakmazdı.

Olmadığın bir yerde bu kadar çok olunmazdı;
hiç gelmeyeceğin bir kapıda
seven kimse beklemezdi.

Sen onunla bir yazgı olmak istedin,
o sadece yazılmış bir şiir olmanı...
Bir insan gibi durmak istedin yanında,
o seni bir cümleye daraltmayı seçti.

Nefesinin kesildiği camın buğusuzluğuna
senden bir parça değil,
harfleri düşürüyor şimdi birer birer.

Sen ona sarılmak istedin,
o seni şiire sarmayı...
İki avucunun ortasında yüzünü
bir alkış gibi tutmasını istedin;
O ise şiirlerindeki sene alkış tutulmasına tahvil etti.

İşte buydu kalbindeki tahvil sancısı.

Kimse bir mısraya sarılarak ısınmadı şimdiye dek.
O, ısınmayı kelimeleri hararetlendirmek bildi;
dudaktaki sözü üşüttü,
teni ateşe küstürdü.

Bazı aşklar hayat olmaya can atarken,
bazıları sadece güzel bir cümle dedi...
Ve bir cümle,
koca bir aşkı kül etti.

Hepsi bu.



_beyhude

Bazı aşklar hayat olmaya can atarken,
bazıları sadece güzel bir cümle dedi...
Ve bir cümle,
koca bir aşkı kül etti.

Evet bir cümle bazen herseyi yıkip yok ediyor

Kalemine emeğine yüregine sağlık

Bu şiirin adı "Tahvil Sancısı" değil de "Bile bile lades" olmalıymış.

Hepsi bu...

O da normal ))

Dün gece ki konuşmadan sonra okuyunca bunu tokat gibi oturdu yüzüme kalbime ise yumruk...

Sen beni boşver benim mantık bu aralar fazla bastırıyor hissel sesimi...Bende olsam sen gibi yapardım muhtemel...Birde sen dövme kendini kıyamam... öpüldün bissürü

bizim kız
Z kuşağından örnek al
yani salla gitsin

Emeğine sağlık

Bu yazı, susarak çok şey söyleyenlerden. Kaleminize sağlık…