Toplum Erkeklere Duygusuz Olmayı mı Öğretti?
Küçük yaşlardan itibaren erkeklere öğretilen bazı cümleler var:
“Erkek adam ağlamaz.”
“Güçlü ol.”
“Bunu kafana takma.”
Zamanla bu cümleler bir öğütten çok,
bir kimliğe dönüşüyor.
Erkek üzülüyor ama göstermiyor.
Kırılıyor ama belli etmiyor.
Yoruluyor ama susuyor.
Çünkü duygusunu gösterdiğinde
zayıf sayılacağını öğrenmiş oluyor.
Sonra yıllar geçiyor…
Erkek konuşmuyor diye eleştiriliyor.
Duygusuz olmakla suçlanıyor.
Mesafeli deniliyor.
Oysa belki de sorun şu:
Erkekler duygusuz değil,
duygularını göstermemeyi öğrenmiş.
Toplum erkeklere güçlü olmayı öğretirken,
duygularını nereye koyacaklarını öğretmedi.
Ve bugün birçok erkek,
ne hissettiğini biliyor ama
nasıl ifade edeceğini bilmiyor.
Sizce erkekler gerçekten duygusuz mu,
yoksa duygularını bastırarak mı büyütüldü?