Normal Olmak Hiç Bana Göre Olmadı
Bazı insanlar düzeni sever.
Bazıları sessizliği.
Ben ikisine de tam uyamadım.
Çünkü içimde
fazla soru var,
fazla düşünce var,
fazla sessizlik var.
Herkesin sustuğu yerde
ben düşündüm.
Herkes güldüğü yerde
ben sorguladım.
O yüzden bazen “fazla” dediler,
bazen “garip”.
Ama hiç “sahte” demediler.
Normal olmak kolaydı belki,
ama bana göre değildi.
Ben içimdeki karmaşayla barıştım.
Çünkü aklı biraz karışık olanlar,
dünyayı hep biraz daha net görür.
Bu yüzden ismim bir ruh hâli:
Ru[H]asTasi
Taşıdığım şey delilik değil,
fazla farkındalık.
Sence insanı yoran şey hayat mı,
yoksa çok düşünmek mi?