Birkaç kere okudum...

Çok dokunaklı şiir.

İçindeki anne, çocuk/çocukluk, sevgiye açlık, hüzün, hüzün, hüzün...
Tekrarlayı ve her tekrarın kendi içindeki örüntüsüyle Nazım Hikmet'in Masalların Masalı şiirindeki keskin zekayı gördüm...

Ve sordum: Çocuklar tebeşiir gibi kırılırken biz niye hep ölümüne susuyoruz...