uykusuzadam kullanıcısının gönderdiği mesajdan alıntı
Gönderiyi Aç
Birkaç kere okudum...
Çok dokunaklı şiir.
İçindeki anne, çocuk/çocukluk, sevgiye açlık, hüzün, hüzün, hüzün...
Tekrarlayı ve her tekrarın kendi içindeki örüntüsüyle Nazım Hikmet'in Masalların Masalı şiirindeki keskin zekayı gördüm...
Ve sordum: Çocuklar tebeşiir gibi kırılırken biz niye hep ölümüne susuyoruz...
Siirde iki kez zaman geriye alındı diyorum tekrar tekrar hafızasını silip tebeşiir vererek yazsin istiyorum iyiyi güzeli Sevilmeyi bir senin onu oradan kaldırmasını ama hep olmuyor... ölümüne sustuğumuz icin kimbilir belkide. Sahi biz niye susuyoruz deyip susuşa tabeşiiri sıkıyorum kurşun gibi...