Derler ki en önce birey olarak mutlu olmak gerekir ki hayatına birini aldığında mutluluğun onun sana verdiği kadarına bağlı kalmasın.

Uzun bir zaman birey olarak mutlu olamadığım için kimsenin kalbine tutunamadım.
Sonra aylar önce "O" çıktı karşıma.
Yok denecek kadar az ihtimalden de azıydı benim için.
Uzunca zaman başkasını sevişini izledim. Yanlış anlama, ben sadece ona hayranlık besledim.
Ne güzel bu kadar net, koruyan kollayan bir yapısı var. Hayatındaki insan çok şanslı diyerek imrendim.
Ama asla onunla iletişim kurmadım.
İletişim kurmam gerektiğinde de kısa kestim.
Fakat işte zaman geçti üzerinden. İlişkileri bitti. Hikâyeleri bitti ve bunda benim etkimin olmaması beni rahatlatıyor.
Sevilmemişliği ile öyle bir geldi ki bana, nasıl sevsem bilemedim.
Zarar görmeyelim diye sakladık bizi. Ben bunu aslında normalde sevmem. Ama ona uydum.
Şu anda burada bile çok fazla yazamıyorum.
Ama insan çok sevince haykırmak istiyor bir yerlerde.
Bu sayfada o yüzden yazıyorum işte.

Yine de çok detay bekleme benden..
Hayatım siyah beyaz bir filmdi önceden. Şimdi 3d ve rengarenk bir film.
Daha nasıl anlatabilirim bilmiyorum.

Hayatımda hâlâ çözmeye çalıştığım düğümler var. Hâlâ başarılarım ve başarısızlıklarım.
Bir rotam yok mesela yine. İçimde endişe oluyor bunları düşününce.
Ama sesini duymak bütün sesleri bastırıyor içimde.🧿

Neyse öyle işte..