@ uykusuzadam emeğine yüreğine sağlık.
Yazıyı keyifle okudum, gerçekten eğlenceliydi. Sahneler gözümde canlandı resmen. Anne terliği zaten hepimizin ortak hafızası 🙂
Bu konuyla ilgili ben de kısaca kendi fikrimi paylaşmak isterim.

Öncelikle şiddetin her türlüsüne karşıyım, özellikle çocuk eğitiminde kesinlikle yeri yok. Çocuk hata yapabilir, bu çok normal. Elbette uyarılmalı ama bağırarak ya da cezayla değil, konuşarak. Çünkü çocuk ne söylendiğinden çok, ne yapıldığına bakar. Anne-baba çocuğun ilk rol modelidir ve eğitim evde başlar, okulda değil !!

Eğitim derken sadece okulu kastetmiyorum. Okumuş olup hala saygısız, empatisiz olan pek çok insan görüyoruz. Asıl eğitim, insanın kendini geliştirmesi ve çocuğuna iyi bir örnek olabilmesidir. Çocuğa “yapma” dediğimiz şeyleri bizim de yapmamamız gerekir. Çünkü çocuk sözle değil, davranışla öğrenir.

Çocuk bir cevher gibidir, ona nasıl şekil verirsen, hayatta da o yönde ilerler.

Bugünün anne-babalarına baktığımızda ise bazen sınırların tamamen kalktığını görüyoruz. Çocuk her konuda özgür, her karar ona bırakılıyor. Bu da sağlıklı değil. Çocuk sınırlarını bilmeli. Özgürlük, başkasına zarar verme hakkı değildir.

Çocuk yetiştirmek gerçekten zor bir iş.
Ama şunu unutmamak gerekir: Her çocuk, büyüdüğü ailenin bir yansımasıdır.