Geçer bir çocuk
Ellerinde taşlar
Ve önünde dizlerinin
Dayanamayacağı
Aşılamayan yokuşlar
Göğünde duman
Gözünde
dumana karılan
Umutlar kadar
Yorgun hudutlar...
Balon versen almaz
Kanat versen uçmaz
Eşiğinde
tükenmişliğin
Yine de
Utanmaz
yüreklere
yenilmeden
Yeni güne
gülümser
usanmadan...
Biriktirir avucunda
Dünyanın sustuğu
yerden kalanları
Ve annesinin sesinde
Biriken tuzlu hazan...
.
Tozlu pabuçlarında
Yarım kalmış
oyunların izi
Sırtında
Koca bir şehrin
dilsiz yükü...
Üzerine gelen
Biriktirdiği
gölgeler...
Sorsan anlatmaz
Anlatsa,
lügatler yetmez...
Geçer çocuk
Kendi
kıyametinden
Sağ çıkmış
bir ihtilâl misâli...
Yüzündeki
o çizgi
Kader değil,
Dünyanın
Dilsizliğinin
En koyu lekesi
En sessiz renginin
En ıssız tonu...
Oysa bir bilinse
gülüşünün ardındaki
Sancısız uykuların
özlemi
Belki uyanırdı
Dünya
Bu gamsız
uykudan...
.
Belki uyanırdı
Dünya
Bu tatsız
uykudan...
...
Şşşşsessizoldünyauyuyor...