Hooooyyyttt burası Türkiye.
Kadın didiin kırsın dizini evinde otursun...
Diyenler olabilir.
Ben hayatta demem öyle şeyler

Çok iyi bir örnek aslında...

Ancak kimsenin moralini bozmak istemem lakin ülke gerçekleri başka...

Bu noktada yetişme şekli ve şartları da belirleyici.
Nora'yı örnek alıp onun yolundan gidecek kadının önce ekonomik bağımsızlığı ya da en azından bir bir işi yapabilecek alt yapısı yahut eğitimi olmalı... Hele ki kimsesi olmayan kadınlar için kurtlar sofrası bu memleket... MAALESEFFFF

Şimdi düşünsene, kırsaldaki, köydeki ya da kasabadaki kaç kadın buna cesaret edebilir...

Detaya girmeden annemden örnek vereyim. 8-10 yaşlarımdayken ablam ve benim ısrarımla annem evden ayrıldı, Adapazarı'na annanemlere gittik. Ablam ve ben çok mutluyuz. Dedemin peşinden ayrılmıyoruz onunla oyunlar oynuyoruz. Hatta kısmen felçli dedemi giydirmek ona yemek yedirmektem çok keyif alıyoruz. Annemin vs ruh halini bilmiyorum tabi...
Neyse ne kadar kaldık bilmiyorum. Babam geldi. Hadi eve dedi. Anneme yalvardık olmaz, gitmeyelim vs diye... Annem dedi ki (hiç unutmam): Başka çaremiz yok çocuklar, dedeniz bize nereye kadar bakabilir?" Boynumuzu eğerek döndük...

Annemde o direnç olsaydı acaba nasıl bir hayat yaşardık acaba diye merak ederim bazen...

Keşke her kadın Nora gibi güçlü olsa, kendi kaderini kendi çizse....

Bunları sana muhalefet olsun, kadınlar dizlerini kırıp evde otursun anlamında yazmadım.
O yaşadığım zaman (esas travma annem ve ablamla evi terk etmeden öncesi) dışa vurumu olarak değerlendirmeni rica ediyorum...

Teşekkürler...