İÇİMİZDE ÖLEN ŞEYLER VAR..
İÇİMİZDE ÖLEN ŞEYLER VAR
Bazı şeyler bir günde ölmez.
Ne bir kavga,
ne bir ayrılık,
ne de tek bir cümleyle…
Yavaş yavaş ölür.
Fark ettirmeden.
Sessizce.
İlk ölen şey genelde hevestir.
Sonra güven gider.
Ardından insan, kendini anlatma isteğini kaybeder.
Artık kimseye uzun uzun bir şey anlatmazsın.
“Anlamaz” dersin.
“Herkesin derdi var” dersin.
Ve susmayı öğrenirsin.
Gülüyorsundur belki…
Ama o eski gülüş değildir.
Daha kısa sürer.
Daha çabuk biter.
İnsanlara hâlâ iyisin ama
hayata karşı eskisi kadar açık değilsindir.
Çünkü öğrendin:
Herkes kalmaz.
Herkes anlamaz.
Herkes yükünü taşımaya değmez.
İçimizde ölen şeyler var.
Ama kimse cenazesini kaldırmadı.
Kimse “başın sağ olsun” demedi.
Biz de devam ettik.
Eksik ama ayakta.