NORMAL Mİ?
Sabah yorgun uyanmak.
Daha gün başlamadan bitmiş gibi hissetmek.
Haftayı değil, sadece akşamı beklemek.
Buna alıştık.
Kimse garip bulmuyor artık.
İçin daralınca
“herkes böyle” deniyor.
Yorulunca
“hayat zor” deniyor.
Susunca
“olgunluk” sanılıyor.
Normal mi?
Bir şeyler anlatmak isteyip
kelimelerin boğazında düğümlenmesi.
Anlaşılmamaktan değil,
anlatmanın bir şey değiştirmeyeceğini bilmekten vazgeçmek.
İnsanların seni sadece
işi düştüğünde hatırlaması.
İyiliğin alışkanlık,
yokluğun fark edilmemesi.
Normal mi?
Her şeye yetişmeye çalışıp
kendine hiç sıra gelmemesi.
Güçlü durmak zorunda kalmak,
çünkü zayıflığın kimseyi ilgilendirmemesi.
Gülüyorsun.
Çünkü öyle olması gerekiyor.
İyiyim diyorsun.
Çünkü başka cevabı yok.
Zaman geçiyor.
Ama içindeki bazı şeyler ilerlemiyor.
Sadece üstü örtülüyor.
Adına da “hayat” deniyor.
Normal mi?
Yoksa biz,
canımız yandıkça
alışmayı normal sandık.
Belki de sorun bizde değil.
Belki de
normal olan bu değildi.