Hayat beni dövdü,
sen izledin.
“Bir kulak arkası” dedin,
sanki ben değil
bir s.kt.r edilmesi gereken detaymışım gibi.

Yıkıldım lan,
adam gibi yıkıldım.
Sen ne yaptın?
Kafan rahat, vicdanın sessizde
yoluna baktın.

Kulak arkası…
Ne güzel laf.
İnsanı yok saymanın
kibar küfrü bu.

Bir “nasılsın” çok geldi,
bir omuz ağır bastı.
İnsanlık zor iş dedin,
duymamayı seçtin,
kaçtın.

Ama şunu bil:
duymadığın her şey
bir gün
anasını avradını
çınlatır insanın içinin.

Ben alıştım hayatın sillesine,
sen alışacaksın
duymamazlıktan geldiğin
her şeyin
geri dönüşüne.

Duymamayı marifet sananlara.