Çok beğendim

Şiir, zamanla kurulamayan senkronu ve bunun yarattığı iç bölünmeyi anlatıyor. “Demin–şimdi” gerilimi, anlatıcının hem geçmişte hem hayalde kalışını vurguluyor. Zaman bir düşman değil ama belirsiz ve yorucu bir yol arkadaşı.
“Yokluk kalabalıktır” dizesi, eksikliğin insanı nasıl doldurduğunu; hayallerin (bisiklet, bulut, albino kelebek) ise bu boşluğa masum ve çocukça bir direnç sunduğunu gösteriyor. “b” harfiyle başlayan düşler, bilinçli bir tekrar olarak şiire oyunsu ama hüzünlü bir ritim katıyor.
Son bölümdeki “gitme” kararı, bir kaçıştan çok zarif bir kabulleniş. “Şapkalı bir harfin asilliğince” ifadesiyle şiir, sessiz ama onurlu bir vedayla kapanıyor.


Emeğine sağlık @ üçrenk ����������