"Bazen anladım
Sustum bazen döndüm kendi içime
Or'da hayat yoktu, ben de kendimi saldım
Göklere baktım, cevap yoktu bi' hiç uğruna
Her şey helak olmuş
Bi' nurunu dahi hak etmedim mi Tanrı'm?"

Şarkının sözleri şu düşüncelere sevk ediyor beni..
Bir ömür çabaladım, ellerimle inşa ettim,
ama her dokunduğum taş paramparça oldu.
Ne umut kaldı içimde, ne de yeniden deneme cesareti.

Göğe baktım, sustu.
İçime döndüm, boştu.
Adımlarım beni hep aynı uçuruma sürükledi.

Başarısızlık, artık bir sonuç değil,
benim kimliğim oldu.
Karanlığın içine adımı yazdılar sanki,
ve ben de orada, sessizce kabul ettim.

Galiba ben;
ışığı hiç hak etmediğime inanacak kadar düştüm..