Ah günlüğüm…

Son bir nefes daha çekelim mi?
Belki de bu, içimizde sessizce gömülen hayallere verilen son mühlet olur.
Zaman, en çok umutları yoruyor; fark ettirmeden, iz bırakmadan ama derinden…
Bir zamanlar “olur” dediğimiz her şey, şimdi boğazımızda düğüm.
İçimde ölen hayaller var
Adını anınca bile canı acıyan,
Hatırladıkça susmayı seçen hayaller…
Hepsi birer birer vazgeçişe dönüştü,
Gülüşlerimden eksilen her şeyde onların payı var.
Yine de soruyorum kendime
Son bir nefes daha çekelim mi?
Belki küllerin arasından bir umut kıpırdar,
Belki yorgun kalbim, kırık da olsa atmaya devam eder.
Çünkü insan, en çok da hayalleri öldüğünde yaşlanıyor…