Bugün içim daha da ağır. Sanki göğsümün tam ortasına koca bir taş koymuşlar da nefes aldıkça biraz daha bastırıyor. Ne annemin sesine sığabildim, ne babamın suskunluğuna… İkisine de anlatamadım beni bu hale getirenleri. Hep güçlü durmam gerekti, hep ‼️ben hallederim‼️ dedim. Kimse bilmedi geceleri yastığa sessizce akıttığım gözyaşlarını. Kimse görmedi, sabaha karşı içimde büyüyen o çaresizliği,, ölüyorum her gün biraz daha,,tek başıma çözmeye çalıştığım her sorun, beni biraz daha küçülttü aslında. Güçlendiğimi sandım ama yanılmışım. İnsan tek başına dayanmayı öğrenince, kalbi de yalnızlığa alışıyor. Ezile ezile büyüdüm ben‼️ sevilmeyi değil, susmayı öğrendim. Konuşursam dağılacak sandım, sustukça toparlanacağımı düşündüm. Ama sustukça içimde birikenler beni yordu, beni tüketti,kimse bunu görmedi..
Şimdi büyük bir çıkmazdayım günlüğüm. Ne ileri gidebiliyorum ne geri dönebiliyorum. Bazen içim almıyor bu hayatı aynaya bakmaya bile halim kalmıyor. Yorgunluğum bedende değil, ruhumda… Öyle derin ki, uyusam geçmiyor, ağlasam hafiflemiyor. Her gün biraz daha eksiliyorum gülüşümden, umutlarımdan, kendimden…
Bu şehir… Bu şehir artık beni taşımıyor.‼️Sokakları hatıra dolu, köşeleri kırgınlık. Her adımda geçmişim önüme çıkıyor, kaçamıyorum. Belki gitmek bir çözüm değil, biliyorum. Ama kalmak beni yavaş yavaş öldürüyor. Bazen insan kaçmak için değil, hayatta kalmak için gider günlüğüm,Belki başka bir yerde nefes alırım, belki ilk kez içim rahatlar.
Çok yoruldum. Güçlü olmaktan, susmaktan, kimseye yük olmamaktan… Eğer bir gün gidersem, bil ki bu vazgeçiş değil. Bu, kendimi kurtarma çabası. Çünkü burada kalırsam, benden geriye sadece yorgun bir sessizlik kalacak,,ah ah .