😏 HERKES DOBRA AMA KİMSE DOĞRUYU DUYMAK İSTEMİYOR
Herkes kendini “dobra” olarak tanımlıyor.
“Ben lafı dolandırmam”
“Ben doğruyu söylerim”
“Benim dilim sivridir” diyen çok.
Ama iş doğruyu duymaya gelince,
aynı insanlar bir anda rahatsız oluyor.
Eleştiri gelince alınıyorlar.
Aynı cümleyi başkası kurunca kırılıyorlar.
Kendilerine söylenince “saygısızlık” oluyor,
başkasına söylenince “dürüstlük”.
Peki bu nasıl bir dobra olmak?
Gerçekten dobra olmak,
sadece konuşmak mıdır?
Yoksa söyleneni de kaldırabilmek midir?
Bazıları doğruyu sadece
kendi ağzından çıktığında sever.
Başkası söyledi mi
tonu, üslubu, zamanı bahane eder.
Bir de şu var…
Doğruyu söyleyen değil,
hoşa gideni söyleyen daha çok sevilir oldu.
Gerçekler rahatsız ettiği için
insanlar alkışlanacak yalanlara alıştı.
Peki soralım açık açık:
Herkes doğruyu mu istiyor,
yoksa sadece kendini haklı çıkaranı mı?
Dobra olmak cesaret midir,
yoksa bazen bahaneye mi dönüşür?
Sizce insanlar gerçekten doğruyu duymaya hazır mı,
yoksa sadece konuşmayı mı seviyor?
Tartışalım.