senden alıntılıyorum zamanı
bakışından
dokunuşundan
yumuşacık teninden
soluyorum varlığımı

çözmek istemediğim bir gizem var gözlerinde
uzun
ve
ızdıraplı bakışlar
saklıyorum içimde sana karşı

keşke
anlasa diyorum
keşke
anlasa da
doya doya koklasam saçlarını

parmaklarımla tenine fısıldamak istediğim sözleri düşlüyorum
nefesini yakalamak havada
ve
durdurmak zamanı

bir resim çınlıyor ansızın beynimde
öyle bir kader çiziyor ki bana
tek kahramanının sen olduğu

özlüyorum
biraz zaman süzüyorum dokunuşlarından
dudaklarıma sürüyorum seni
her şey üşüşüyor başıma
sonra her şey kaçışıyor benden sana doğru

umursamazlığım en üst seviyede artık
dünyalar yıkılıyor dudaklarımın aralığından
ben ise
sadece seni görüyorum
sadece seni
giderek ağırlaştırdığım minnacık bir zamanın kıyısından


yol oluyor sonra saçların
yolculuk ise
yapılması gereken tek şey oluyor o an
ve
öylece yürüyorum
yönünü umursamayan arsız bir yolcu oluyor tenindeki ellerim birden

her şey
bir tutam dokunuşun ortasında eriyip gidiyor
lime lime dağılmasını izliyorum varlığımın
teninden süzülürken damla damla yeni bir ben
tek bir zerre bile korku yok içimde inan
ki
kurtulmak da istemiyorum bu histen

sen söyle
nasıl korkar ki bir insan
böyle bir hissin peşine düşmekten

doymuyor doyamıyorum sana
ah yetmiyor
bir tutam daha zaman çalıyorum teninden
dudaklarıma sürüyorum yine seni
arınıyorum tüm gereksiz endişelerden
olabilecek
en saf şekliyle kavrıyorum artık gerçeği

dudaklarımdaki o zaman
sadece benim
ve
peşine düşeceğim tek zaman
ben bilmiyorken bile hep sendin
sadece sen