Herkes güçlü sanıyor… ama kimse sormuyor
Belli bir noktadan sonra güçlü olmak insanın canını yakıyor.
Çünkü güçlü görünenin yorulmaya hakkı yok sanılıyor.
“Sen halledersin” deniyor.
“Sen dayanıklısın” deniyor.
Ve fark etmeden herkes kendi yükünü bırakıp gidiyor.
Kimse gerçekten sormuyor:
Yoruldun mu?
Taşıyamıyor musun?
Dayanamıyor musun?
Konuşmadığım zamanlar var.
İyi olduğum için değil.
Anlatsam da değişmeyeceğini bildiğim için.
İnsan en çok şuna kırılıyor:
Yanındayken seni görmeyenlere,
gidince seni suçlayanlara.
Bu bir yardım çağrısı değil.
Bu bir isyan da değil.
Bu sadece içerde kalanların sesi.
Yazmak zorunda değilsiniz.
Bazen susmak, her şeyden daha ağırdır.