“Kıymet Bilenler”
Bir söz düşer yüreğe,
Sessizce yer eder içten içe.
Ne bağırır ne çağırır,
Sadece sıcak kalır,
Kıymet bilen bir gönülle birleşince.
Bir bakış vardır,
Sahte değil…
Menfaate eğilmez, rüzgârla savrulmaz.
Yüreğin kıymetini bilir,
Bunu da sessizce saklar.
Kıymet bilen insanlar,
Azdır belki;
Ama varlıkları çoğaltır insanı.
Bir gülüşleri yetmez mi zaten,
Kalpte bahar başlatmaya?
Yanında olduklarını söylemezler,
Zaten hissedersin.
Aramazlar her fırsatta,
Ama ihtiyaç anında ilk onlar gelir.
Ve sen anlarsın;
Kıymet, kelime değil emektir.
Varlığına şükrettiklerin,
Sessizce dualarında yer verdiklerindir.
Bir gün herkes gider,
Sözler unutulur, izler silinir…
Ama kıymet bilenler,
Yürekte hatıra değil,
Yuva kurar — kalır.