Seviyordum Sizi…


Seviyordum sizi…
ama bu cümleyi ağzımdan düşen bir cam parçası gibi söyledim.
Kanatmadı bile,
o kadar umursamazdım.

Seviyordum sizi…
ama kalbimi açmadım size,
çünkü karanlık odalarıma girmeye cesaret edemezdiniz.
Anahtarı yoktu zaten,
kilitlerimden nefret ederim.

Seviyordum sizi…
ama yanımda olsanız da
aynı duvarlara bakacaktık,
aynı sessizliği dinleyecektik.
Ben o sessizliği sizden daha çok sevdim.

Seviyordum sizi…
ama yüzünüzü unuttum.
Gözlerinizi, burnunuzu, sesinizi
karıştırdım başkalarının gölgeleriyle.
Sizi tanımak için uğraşmadım bile.

Seviyordum sizi…
ama gitmeniz kolay oldu.
Kapıyı çarptınız mı, emin değilim,
ben o sırada içimden başka birini öldürüyordum.

Seviyordum sizi…
ama şimdi sokak lambalarıyla konuşuyorum.
Onlar en az sizin kadar suskun,
ama daha güvenilir.

Seviyordum sizi…
ama sevgim mezarlık taşlarına benziyordu:
soğuk, ağır, yerinden oynatılmaz.
Üzerinde adınız bile yazmıyordu.

Seviyordum sizi…
ve sonra hiçbir şey olmadı.
Siz gittiniz,
ben de hiçbir şey hissetmedim.