Çocukken bir yaprağı saçımın arasına sıkıştırıp toka yaptığım günü hatırlıyorum. Ne kadar küçüktü dünya, ne kadar büyük hayallerim vardı. O yaprak, aslında bir toka değildi, oyundu, masumiyetti, her şeyin mümkün olduğuna duyulan inançtı. Kırılacağını düşünmeden tutardım saçımda, tıpkı kalbimdeki umutlar gibi.
Şimdi dönüp bakınca anlıyorum, o yaprak tokada ne para vardı ne gösteriş, ama saf bir mutluluk vardı. Kaybolmuş gibi görünen o günlerden bana kalan, en küçük şeylerle bile mutlu olabilme yeteneği. Belki de büyümek, o yaprağın kuruduğunu görmekti. Ama hatırlamak… Hatırlamak hala içimde yeşeren bir çocuk olduğunu bilmekti...

Sevmenin en sade, en ağır halini anlatan bir parçayla çocukluğumdan yetişkinliğime bir yolculuğa çıkma zamanı. Ne yüksek ses var içinde ne de acele… Sadece kalpten kalbe akan bir his. Bazen bir şarkı başlar ve insan farkında olmadan susar… Çünkü kelimeler yetmez, duygular konuşur...