Benim adım Minik, ama mahallede herkes beni “o deli kedi” diye bilir. Sabahları çöp kutusunun kenarında uyanır, güneşin ilk ışıklarıyla gözlerimi kısıp dünyayı izlerim. İnsanlar hâlâ bana bakınca ne düşündüğümü anlamaya çalışıyorlar; ah, keşke bilseler… aslında ben sadece açım, biraz oynamak istiyorum ve bazen… özgür olmak.

Köpekler? Onlar çoğu zaman abartıyor. Büyük, hırçın, ama çoğu zaman korkuyorlar. Ben onları görünce kaçmam; saklanırım, izlerim, plan yaparım. Çocuklar ise en tehlikesiz düşmanlarım, bazen kucağıma alıyorlar ama çoğu zaman saçımı çekip gülüyorlar. Anlamıyorum, ama kabul ettim: insanlar tuhaf....

Gece olunca en sevdiğim an başlıyor. Sokak lambalarının altında sessizce yürürken rüzgârın taşıdığı koku… o an her şey benim. Patilerim sessiz, kulaklarım dik. Bazen eski bir arkadaşımı görürüm, tüyleri kararmış, gözleri yorgun. Biz birbirimize bakar, hiç konuşmadan anlaşırız. Çünkü konuşmak gerekmez; sokak dili derin ve sessizdir.

Ve ben hâlâ merak ediyorum: İnsanlar neden koşturuyor, neden her şeyi bu kadar karmaşık yapıyor? Biz hayvanlar basitçe yaşıyoruz: yiyeceğimizi bul, kaç, uykuya dal… ama bazen… bazen insanlara bakarken, onların da bizim gibi sadece huzur istediğini fark ediyorum. Belki de fark ettiğim tek şey bu: dünya hem çok büyük hem de çok küçük. Ve ben, Minik, tam ortasındayım.