14Beğeniler
Harflerin Kıymetini Unuttuğumuz Çağda Sevmek
Harflerin Kıymetini Unuttuğumuz Çağda Sevmek
Bir zamanlar kelimeler ağırdı. Söylenmeden önce düşünülür, yazılmadan önce tartılırdı. Her harf, duygunun omzunda taşınan bir yük; her cümle, insanın iç dünyasından süzülerek karşısındakine uzanan bir köprüydü. Bugün ise kelimeler hızın altında eziliyor. Anlamdan çok pratiklik, derinlikten çok kısalık tercih ediliyor. “Merhaba”nın yerini “mrb”, “canım”ın yerini “cnm” alıyor. Ve farkında olmadan, sadece kelimeleri değil; duyguları da kısaltıyoruz.
Oysa selam vermek bir nezaket eylemidir. Sevgi göstermek ise emek ister. Kısaltılmış kelimelerle hız kazanabiliriz ama bağ kuramayız. Çünkü bağ, zaman ister. İlgi ister. Özen ister.
Modern çağ bize her şeyi hızlı tüketmeyi öğretti: bilgiyi, insanları, ilişkileri… Bir mesaj atıp sevgimizi gösterdiğimizi sanıyoruz. Oysa sevgi, sadece varlığını bildirmek değildir; hissedildiğini hissettirmektir. Bunun için de çaba gerekir. Üşenmeden yazılan bir “Nasılsın?” bile, kısaltılmış on mesajdan daha değerlidir.
Kelimeler, insanın aynasıdır. Nasıl konuştuğumuz, nasıl düşündüğümüzü ele verir. Nasıl yazdığımız ise karşımızdakine ne kadar değer verdiğimizi. Birine ayırdığımız zaman, aslında ona verdiğimiz değerin ölçüsüdür. Bu yüzden kısaltmalar sadece harfleri değil, özeni de eksiltir.
Sevgi, aceleye gelmez. Gerçek sevgi, “vakit yok” bahanesini kabul etmez. Çünkü insan, gerçekten önemsediği şeye mutlaka vakit bulur. Bir cümleyi tam yazmak, bir kelimeyi doğru seçmek küçük gibi görünür ama sevginin detaylarda saklı olduğu unutulmamalıdır.
“Kısaltarak değil, uzatarak sevin” sözü tam da bu yüzden anlamlıdır. Uzatmak; kelimeleri değil sadece, ilgiyi, sabrı ve bağlılığı uzatmaktır. Dinlemeyi uzatmaktır. Anlamaya çalışmayı uzatmaktır. Karşımızdakinin dünyasına girme çabasını uzatmaktır.
Ve belki de en doğrusu şudur: Eğer sevgi gösterilecekse, hakkı verilerek gösterilmelidir. Yarım cümlelerle, eksik hislerle, özensiz davranışlarla sevgi olmaz. Sevmek bir sorumluluktur. Eğer bu sorumluluk taşınamayacaksa, hiç başlanmamalıdır. Çünkü eksik sevgi, yokluktan daha fazla yaralar.
Bir gün gerçekten anladığımızda; kelimelerin sadece araç değil, değer olduğunu… Harflerin duyguları taşıdığını… Ve sevginin tembellikle değil, emekle yaşadığını… İşte o gün, kelimeler de insanlar da hak ettikleri değeri yeniden görecektir.
O güne kadar, yazdığımız her kelimeyi ve söylediğimiz her cümleyi biraz daha düşünmekte fayda var. Çünkü bazen bir kelime, bir insanın kalbinde ya çiçek açtırır ya da sessizce solup gider.
Ağaç şeklinde
