GÖNÜL TERBİYESİ




İncitme…
Çünkü kalp dediğin şey
camdan bir şehir gibidir,
bir taş yeter,
bin gece karanlık olur.
Ve o taş yerinden kalktığında,
yalnızlık bir çığ gibi akar
ve hiçbir söz o boşluğu dolduramaz.

Kırma…
Bir insanı kırmak,
bir mevsimi yok etmektir;
ilkbaharı olmayan bir takvim
neye yarar?
Kırılan ruh,
yolları unutulmuş bir nehir gibi olur;
nereden geldiğini bilmez,
nereden gideceğini arar.

Ağlatma ey gönül,
gözyaşı sıradan bir su değildir,
içinde hatıralar yüzer,
umutlar boğulur,
sessiz çığlıklar kıyıya vurur.
Ve bir damla gözyaşı
bin kelimeden daha ağırdır,
bazen sessizliğin içinde
en gürültülü patlamayı taşır.

Dünya masum değil,
senin açtığın yaraları
çiçekle kapatacak kadar saf değil.
Ve merhametli hiç değil,
seni pişmanlıkla
geri çağıracak kadar.
O yüzden
her adımını ölç,
her sözünü tart,
dilinden düşen harf
bir ömrün kaderine dokunabilir.

Üzdüğün kadar üzülürsün,
bu bir tehdit değil,
hayatın sessiz matematiğidir.
Ve sevdiğin kadar sevilirsin,
bu da bir vaat değil,
kâinatın adaletli yankısıdır.

Sen sen ol…
Kalabalıkların içinde
kendi sesini kaybetme.
Başkaları gibi olma uğruna
kendinden vazgeçme.
Yüreğinde bir güzellik varsa
onu saklama,
gökyüzü bile yıldızlarını
saklamazken.

Bir tebessüm bırak ardında,
bir selam,
bir iyilik…
Çünkü bazen bir insan
sadece bir selamla hayatta kalır.

Bırak kötülük onların olsun,
elleri kararsın,
yolları ağırlaşsın.
Biz iyiliği sırtlanalım,
zor ama onurlu bir yük bu.

Güzellikler bizim yoldaşımız olsun,
acıya rağmen gülmeyi bilen,
kırılmasına rağmen sevmekten vazgeçmeyen
bir yol arkadaşlığı bu.

Unutma ey gönül,
dünya seni ödüllendirmez belki
ama
sen kendinle barışırsın.
Ve insanın kazandığı
en büyük zafer budur.

İncitme…
Kırma…
Ağlatma…
Çünkü bir gün
en çok ihtiyaç duyduğun anda
bir başkasının kalbine
sığınmak isteyebilirsin.

Ve o zaman anlarsın ki:
gönül, bir bahçedir;
ne ekersek onu biçeriz.
Kimi zaman diken,
kimi zaman çiçek…
Ama hep bizim eserimizdir.

Ey insan…
Bazen bir suskunluk
bin kelimenin yerini tutar;
ve bazen bir dokunuş
yüzyılların yarasını sarar.

Hayatı boşuna tartma,
her an bir mucize olabilir.
Her bakış bir hediye,
her nefes bir şanstır.
Gözlerini kapatma güzelliklere,
çünkü karanlık da
ışığın kıymetini artırır.

Ve hatırla:
İyilik etmek, bir yük değil,
gönlü hafifleten bir kanattır.
Ne verirsen, onu alırsın,
ne ekersek, onu biçeriz.
Adaletin en sessiz hali budur,
ve bazen en güçlü silah, merhamettir.

Yaşamak budur:
yaraları sarmak,
güzellikleri çoğaltmak,
ve her şeye rağmen
gülmeyi bilmektir.

İncitme…
Kırma…
Ağlatma…
Ve kalbini,
bu dünyaya ve insanlara açık tut.

Çünkü sen…
sen sadece sen olduğunda
dünya biraz daha yaşanılır olur.