Anlatamadıklarım Var

Bazı cümleler vardır, boğazda düğümlenir; dile gelse her şey değişecekmiş gibi durur ama bir türlü çıkmaz. İşte benim de anlatamadıklarım var… Suskunluğumun arkasına saklanan, kelimelere sığmayan, çoğu zaman yanlış anlaşılan duygularım.

İnsan bazen anlatmaktan yorulur. Çünkü anlattıkça eksilir, paylaştıkça yarım kalır. Herkes duymak istediğini duyar, kimse hissetmek istediğini hissetmez. O yüzden susarsın. Suskunluk sanılır ki kabulleniştir; oysa çoğu zaman en derin itirazdır. En sessiz haykırıştır.

Anlatamadıklarım var;
Kırıldığım halde güçlü görünmeye çalıştığım anlar,
“İyiyim” deyip içimden dağıldığım geceler,
Gülümserken içimde ağlayan bir çocuk taşıdığım zamanlar…

Bazen bir bakışta saklıdır her şey. Bazen yarım bırakılmış bir cümlede. İnsan her şeyi anlatamaz; çünkü bazı duygular kelimelere ihanet eder. Söylersen basitleşir, susarsan ağırlaşır. Ben çoğu zaman susmayı seçtim. Çünkü anlatırsam anlaşılmayacağını, anlaşılsam bile önemsenmeyeceğini düşündüm.

Anlatamadıklarım var;
Değer vermenin karşılık beklemek olmadığını anlatamadım,
Sevmenin sahip olmak olmadığını söyleyemedim,
Gitmenin bazen vazgeçmek değil, kendini kurtarmak olduğunu açıklayamadım.

İnsan en çok sevdiklerine anlatamaz. Çünkü onların anlamasını beklersin. Beklenti hayal kırıklığı doğurur. O yüzden kelimeler içerde kalır, kalpte ağır bir yük olur. Zamanla insan alışır sanılır ama alışmak diye bir şey yoktur; sadece taşımayı öğrenirsin.

Belki bir gün…
Kelimeler cesaret bulur,
Kalp susmaktan vazgeçer,
Ve anlatamadıklarım bir bir dökülür satırlara.

Ama bugün değil.
Bugün sadece şunu bilmeni isterim:
Anlatamadıklarım var…
Ve onların hepsi, sandığından daha gerçek, daha derin ve daha ağır.

Çünkü insan bazen anlatamaz.
Anlatamadıklarını da kalbine emanet eder.