Her güçlü aşkın içinde sağlam bir dostluk yatar. Dostluk temeli olmayan ilişkiler, duygular azaldığında sarsılmaya başlar.

Çizgi ince falan değil, gayet kalın bir çizgidir efendim.
Çin Seddi misali. Siz öyle düşünün.

Benim bundan yaklaşık 7 yıl öncesi ila 4 yıl öncesi aralığında olan ilişkim bu iki parametreyi de barındırıyordu. Hem aşk vardı, hem de en yakın dostumdu. Hâlâ bu hayatta güvendiğim için ve sevdiğim için hiçbir zaman pişman olmayacağım tek kişidir.

Bu arada bu tarz genellemeli başlıklar bana çok mantıklı gelmiyor. Her ilişki, hatta her sosyal ilişki biriciktir ve kendi dinamikleri vardır çünkü. Bununla birlikte şöyle durumları anlarım; mesela bir kadının sürekli ilişkilerini anlattığı, paylaştığı, dertleştiği bir adam vardır, bunlarınki dostluktur, aşka dönüşmez, dönüşürse de sağlıklı ilerlemez. Ya da taraflar sevgilidir ve ayrılırlar, dost kalmaları pek mümkün olmaz; çünkü en az taraflardan birinin hisleri devam ediyordur, bunu evriltmek de pek mümkün olmaz. Ama bunun dışında böyle genellemeler doğru değil. Bir şeyin doğru tanım ve anlamını ancak yaşayan bilir, bu bağlamda; bir genellemeden söz edilecekse de her insan kendi özelinde, kendi ilişki ve iletişimlerinde bunun istisnasıdır. Hepimiz istisnaysak da genellemenin değeri kalmayacaktır zaten.