Bence çoğu zaman haklı olmak ile huzurlu olmak aynı şey değil.
Haklı olabilirsin ama bunu kanıtlama çabası:
tartışmayı uzatır,
ilişkileri yorar,
içindeki gerilimi artırır.
Huzurlu olmak ise bazen şunu gerektirir:
“Bunu kanıtlamasam da olur” diyebilmek,
karşı tarafın hatasını onunla birlikte taşımamak,
kendi sınırlarını korumak.
Ama bu şu anlama da gelmiyor: “Hep sus, haksızlığa boyun eğ.”
Bazı konularda haklı olduğunu savunmak kendine saygının bir parçasıdır. Mesele şu soruda bitiyor:
Bu haklılık bana ne kazandıracak, ne götürecek?
Eğer kazancı iç huzuru ve kendine sadakatse, değerdir.
Sadece egonu doyurup seni yıpratacaksa, huzur daha kıymetli olabilir.
Kısacası:
Haklı olmak bir güçtür, huzurlu olmak ise bir seçim.
İkisi aynı anda olabiliyorsa harika; olmuyorsa, ben genelde huzuru seçerdim.

Bence de Nil hanımın dediği gibi, bize ne kazandırdığı önemli.
Hep susan da sadece yorgunluğundan ya da olgunluğundan susmuyor. Korkudan da susar insan ve en kötüsü de bu bence.

Şahsen mesele haklı olmak değil, haksız olmamak, hak yememek...
Haksızsam ne mutlu ne huzurlu olabilirim...
Haksız mıyım ama