12Beğeniler
Eşik Mesaisi
Sabahı yanlış bir yerinden uyandım belli ki
Güneş isteksizdi bugün
Perdeden sızarken özür diler gibiydi
Bu yorgunlukta
Kimse suçlu değildi
Ben de affettim
Cebimde ufalanan bir gün var
Bozuk para gibi şıngırdıyor
Harcamaya kıyamıyorum
Harcamıyorum
Hiçbir yerde geçmiyor artık zaman
Ben her daim
Biraz erken yorulmuş bir cümleyim
Yüklemi düşmüş
Noktasını arayan
Anlamdan istifa etmiş
Hayatı çok ciddiye alanlara bakıyorum
Elleri tertipli
Acısı ütülü
Her şeyi içimde sakladığımdan ötürü
Benimkiler hep buruşuk
Bir kapının eşiğinde büyüdüm
Ne içeri girdim
Ne dışarı çıktım
Rüzgâr
Beni sahiplenmedi hiç
Duvarlar da gölgemi üzerine düşürmedi hiç
Arada kendime su veriyorum
Nitekim ansız olsam da
Canlıydım ben
En azından canlı sayılacak
Yaşamsal izleri taşıyordum
Susuzluk geçmesin diye veriyorum suyu
Kuraklık alışkanlık yapıyor yoksa
İnsan bir süre sonra
Çölde de yaşanır sanıyor
Oysa ben ç'ölü yaşıyorum
Hep bir şeyler olsaydı diye bekledim
İyiye dair küçük bir şeyler
Olmadı
Beklemek de yoruldu
Sonra o da gitti
Ben beklemeyi kaldım
Beklemek ben oldum
Artık umudu ince dilimliyorum
Ekmeğin küfüne benzemesin diye
Her lokmada biraz geçmiş çiğniyorum
Kendimle konuşmayı bıraktım
Sesim bana bile inandırıcı gelmiyor
Susunca daha sahici oluyorum
Daha az açıklama istiyor dünya benden
Ben de susuyorum
Bazen içimde bir sandal çözülüyor
İpini kim bağladı bilmiyorum
Denizin yokluğu var
Sandal yine de gidiyor
Kimi de yolun ortasında
Yanmaktan başka işe yaramayan
Sokak lambası oluyorum
Ne yön gösteriyorum
Ne karanlığı tamamen siliyorum
Geçenlerin yüzünü bir anlığına
Kendilerine benzetiyorum
Altımdan geçerken
Biraz durup
Sonra devam ediyor herkes
Ben kalıyorum
Sokak kokuyorum
Gece soluyorum
Işığım titriyor
Ama sönmüyorum
Ayak sesi değil bende kalan
Eksik b'akışlar
İnsan giderken bile
Arkasına bakmayı öğrenmişse
Kaybolmamış demektiri
Yanıp sönerken yutkunuyorum
Kalışlardan utandı gidişler
Öğrendi artık yolunu
Ben durmayı seçtikçe
Hayat hızlanıyor
Yarım kalmış şeyleri
Sevmeye alıştırdı çarkı felek
Tamamlanınca bozuluyormuş her şey
Ben bilmiyordum bunu
(Yazarken içimi kesti harfi)
Gece oluyor yine
Gerçi hep gece oluyor
Ben de
Gökyüzünü kapatıyorum üstüme
Örtüsü kısa geliyor ayaklarıma
Ayaklarım açıkta kalıyor
Gece bunu bilmiyor
Üşümek de bir tür hatırlama diyorum
Üşüyorum sana
Umut ağırdı çünkü
İnsan onu taşırken kamburlaşıyordu
Bir ara söz verdim kendime
Daha az inanacağım
Daha çok katlanacağım içimde
Biri sorsa
“ne yapıyorsun bu hayatta?”
derim ki
Beklemeyi öğreniyorum
Hiç gelmeyecek şeyler için
Beklemek oluyorum
Sonra eklerim içimden
Ama kimse duymasın diye
Düştüğüm yerde
Kalkmayı değil
Oraya ait olmayı deniyorum
Zaten
Beyhude dediğin
Biraz da bu değil miydi
Boşa düşeceğini bile bile
Adım atmak
Ve düşerken
Kendine tutunmak
Ben hâlâ buradayım bu yüzden
Geceyle anlaşmalı
Sessizlikle akraba
Yol bitene kadar
Işığımı yere düşürüyorum
(İnsanı kendi içindeki beyhudeliğedir yolculuğu, biraz da bunu fısıldıyorum kelimelerimle
o boşluk ki ne çok şey dolu, yaşamsallıktan uzak, yaşanmış kadar yakıcı)
_beyhude/tebeşiir...günlükleri
Hybrid şeklinde göster
