06.45

Bir sessizlik var,henüz kimsenin duymadığı bir nabız gibi,
Gökyüzüyle yeryüzü arasında asılı kalmış bir an.
Uyku, kirpiklerinden düşmek istemiyor, güneş, perde aralığından sızmayı öğreniyor.,
...
Bir bardak suyun yüzeyinde, gecenin son yıldızı titriyor hâlâ.
Ne dün, ne bugün; bir sınır kapısı, bir nefes aralığı.
Kahve kokusu, umutla karışıyor mutfakta,radyoda bir ses: “günaydın.”
...
Ama gün, daha başlamadı aslında; henüz kimse farkında değil,bir şeyler değişmek üzere.
Çünkü 06.45, her gün yeniden doğmanın saati.
Kırılmış kalplerin toparlandığı,yorgun rüyaların bırakıldığı,ve sessizce “devam et” diyen bir an.
Bir adım sonra, dünya hızlanacak,ama şimdi, sadece sen, ve 06.45’in kırılgan mucizesi...