Isınan Sessizlik

Sonra bir sabah, sessizlik yumuşadı.
Kuş sesleri ürkekçe değdi pencereme,
Ve ben, ilk kez korkmadan baktım aynama
Artık sensiz bir yüz de güzeldi.
...

Zaman yeniden yürümeye başladı,
Ama bu kez kalbimin ritmine göre.
Dakikalar ısındı,
Sanki her saniye biraz umut taşıyordu içinde.
...

Yokluğun, artık acıtmıyor eskisi kadar
Bir hatıra gibi duruyor, zarif ve sessiz.
Meğer unutmak silmek değilmiş,
Yalnızca yanına koymayı öğrenmekmiş geçmişi.
...

Kendine yeniden dokunabilmekmiş.
Şimdi her saat, yeniden başlıyor bende;
Ne geçmişe tutsak, ne geleceğe borçlu.
Sadece anda
Isınan sessizlik küllerinden doğmuş bir kalp var artık.