İnsan, tamamlandığında değil,
eksik kaldığında kendini fark eder.
Çünkü bütün susar;
ama yarım, hep konuşur.

Eksiklik bir boşluk değil,
varlığın kendini hatırlatma biçimidir.
Eksik olduğum yerde düşünürüm,
eksik kaldığım yerde ararım.

Sevgi tam olduğunda uyutur,
eksik olduğunda uyandırır.
O yüzden en derin yaralar,
en keskin bilinçtir aslında.

Zamanın kendisi bile ek******************;
bir gün, bir günü tamamlamaz.
Takvim ilerler,
ama hiçbir "yarın" eksikliği kapatmaz.

Aynaya baktığımda gördüğüm yüz değil,
göremediğim tarafım öğretir bana kim olduğumu.
Eksik parçam, benliğimin pusulasıdır.

Ve belki de,
tamamlanmak değil,
eksik kalmak insanı insana dönüştürür.
Çünkü biz,
varlığın suskun cümlesi değil,
evrenin bitmemiş sorusuyuz.