Ben affetmiyorum, sen de affetme
Çünkü bu bir hata değildi, bir tercihti
Adımı bile bile sildin hayatından
Sonra “kader” dedin, ne ucuz bir kaçıştı

Ben affetmiyorum, sen de affetme
Her susuşumda biraz daha öldüm
Geceyi omuzlarıma yükleyip bekledim
Sen başka sabahlara gülmeyi seçtin

Aşk dediğin buysa, ben yabancıyım
Yalanla sulanan hiçbir çiçek açmaz
Ben gözümde büyüttüğüm her hayali
Senin ellerinle toprağa verdim, acımaz

Bir bakışın vardı, içimi parçalayan
Şimdi bakışların bile sahte geliyor
Adımı ağzına alırken titreyen dudakların
Başka isimlerde hiç zorlanmıyor

Ben affetmiyorum, sen de affetme
Çünkü affetmek seni temize çıkarır
Ben bu yangını tek başıma söndürürken
Vicdanın bir köşede sessizce bakar

Yokluğunu öğrenmek kolay olmadı
Her gün yeniden eksilmeyi öğrendim
Sen “alışılır” sandın bu gidişi
Ben her sabah biraz daha yenildim

Beni sevdiğini söyleyen o ses
Şimdi kulağımda bir hakaret
Sevgi buysa, ben inkâr ederim
İhanetini örtmem, buna adalet derim

Ben affetmiyorum, sen de affetme
Bu hikâyede masum yok artık
Ben susarak büyüdüm bu acıyı
Sen kaçtıkça daha da karardık

Bir gün gelir de beni hatırlarsan
Boğazında düğüm, gözünde pişmanlık
Bil ki ben çoktan kendimi kurtardım
Seninle kalan sadece yarım bir anı

Aşk bazen vazgeçmemektir derler
Ama kimse onurdan bahsetmez
Ben kendimi seçtim bu hikâyede
Sen de seç, ama beni affetme