Hoşça kal,
Adını kalbimin en sessiz yerine kazıdığım,
Gülüşünü gecelerime ödünç bırakan…
Hoşça kal, canımın yarısı,
Benden geriye eksik bir ben bırakıp giden.

Gidişin acele değil,
Ama yokluğun ağır,
Sanki evden çıkıp ışığı açık unutmuşum gibi
İçim yanıyor,
Ama kapıyı kapatmaya elim varmıyor.

Sen giderken
Zaman durmadı, biliyorum,
Ama benim içimde bir saat kırıldı,
Akrep ilerliyor, yelkovan kaçıyor,
Ben hep aynı anın içinde seni bekliyorum.

Çok iyi bak kendine,
Kimse üşüdüğünü fark etmezse
Rüzgârı suçlama,
Ben artık omzuna ceket bırakamam.
Saçların dağılırsa aynada,
Beni hatırla,
Eskiden tek bir telini bile incitmeye kıyamazdım.

Bir gün gülersen,
Sebebini ben olmayayım, razıyım,
Ama sakın acın olmasın,
Çünkü sen üzülürken
Dünya bana hep biraz daha karanlık gelirdi.

Ben burada kalacağım,
Sana ait kelimeleri susturup
Hatıralarımla konuşarak.
Adını anmadan sevmeyi öğreneceğim belki,
Ama unutmayı
Sakın benden bekleme.

Hoşça kal, canımın yarısı…
Bu bir veda değil belki,
Sadece aynı gökyüzüne
Farklı pencerelerden bakmayı öğrenmek.
Sen kendine iyi bak,
Ben seni kalbimde
Hep olduğun yerde saklarım.