Zıttıyla terbiyeli olur mu insan,
Karanlığı görmeden tanır mı ışığı?
Sesini yükselten bir çağın içinde
Susmayı kim öğretir kalbe?

Öfke vurur yüzümüze bir tokat gibi,
Sabrı orada öğreniriz belki.
Kıranla kırılmanın arasında
İnsan, insan olmayı dener gizlice.

Bir kötülük geçer hayatımızdan,
İyiliğin adını orada koyarız.
Yalanın gölgesinde büyür doğruluk,
Doğruyu savunurken yoruluruz biraz.

Zıtlar döver bizi, eğitir belki,
Ama insan kalmak bir tercihtir yine de.
Terbiye, karşıtlıktan doğsa bile
Vicdanla mühürlenir, kalpte biter.