Sometimes you pause in front of the mirror not to change your face, but to check on your heart.
You notice the tiredness you ignored, the strength you forgot, and the small courage that kept you going.
It is a quiet reminder that you are still here, still trying, still becoming.
No grand achievement happens in that moment, yet something inside settles into place.
Because taking a second to look at yourself is not vanity — it is awareness.
And a person moves through life lighter when they truly see themselves.

Bazen aynanın karşısında yüzünü değiştirmek için değil, içini yoklamak için durursun.
Görmezden geldiğin yorgunluğu, unuttuğun gücü ve seni ayakta tutan küçük cesareti fark edersin.
O an büyük bir başarı yaşanmaz ama insanın içinde bir şeyler yerine oturur.
Kendine bakmak kibir değil, farkındalıktır.
Ve insan kendini gerçekten gördüğünde hayata biraz daha hafif devam eder.