Hani sen "... insan en çok, kendine karşı yumuşak olabildiği gün büyür." Demişsin ya ben almayayım. Çünkü daha ne kadar büyüyeyim ki.
Yaş gelmiş çatmış 57'ye. Bu kadar kâfi

Kendimize kıyak geçmiyecez de kime geçeceğiz ki dimi ama...
Evet, insanın kendiyle başbaşa kalması lazım mutlaka...
Mesela geceleri kendimi nadasa bırakıyorum ben. Hayattın sıkıntılarından soyutluyorum düşüncelerimi...
Sabaha zihnen daha dinç oluyorum...

Tavsiye ederim.

Kalemine sağlık...

Böyle olumlamalı yaklaşımlara çok ihtiyacımız var...
Teşekkür ediyorum kardeşim...
Var ol...

Emeğine sağlık kalemine sağlık diye klişe bir yorum ile geçmek yerine anlamaya çalışıp belki de orta bir noktada buluşabiliriz inşallah Emin ol o kadar yoğunluğun arasında foruma neler olmuş neler bitmiş bakayım diye bakınırken bu konuya denk gelmem belki de bir işaret sanırım diye düşünüp hemen bir kahve yapıp yazdığını abartısız belirtiyorum 4 5 kez okudum. Okudum ama anlamadım diye değil düşünce anlamında kast ediyorum. Ve sonuç dersen İlerlemeyi hep dışarıdan ölçüyoruz yapılan işlerle, kazanılanlarla, görünen sonuçlarla. Oysa insanın iç dünyasında olan biten takvimlere sığmıyor. Belki de büyümek dediğimiz şey tam olarak bu. Kendimize düşman olmaktan vazgeçtiğimiz an. Belki doğru sonuç belki de çok düşündüm. Acaba sence beni ne paklar kahve mi? Tatil mi? Help me pls

bazen insanı paklayan şey büyük kaçışlar olmuyor aslında.
kahve de iyi geliyor, tatil de iyi geliyor ama çoğu zaman asıl temizleyen şey birkaç dakika gerçekten kendinle kalabilmek. gürültü azalınca düşünceler de yavaşlıyor.

yazdıklarının içinde en çok şuna takıldım ben: kendimize düşman olmaktan vazgeçtiğimiz an.
çünkü insanı en çok yoran şey dışarısı değil, kendi içindeki sertlik oluyor bazen.

kahve zihni toparlıyor, tatil bedeni dinlendiriyor ama insanı hafifleten şey bazen kısa bir yürüyüş, bazen sessiz bir akşam, bazen de hiçbir şey yapmamayı kendine hak görmek.
yani paklayan tek bir şey yok aslında; insanı en çok, kendine biraz daha yumuşak olabildiği o an toparlıyor.

Resim kendi çizimin mi? Yazın hoş olmuş, insanın yüzünde gülümseme bırakıyor. Senin branş İngilizce sanırım.

yazdıklarının içinde en çok şuna takıldım ben: kendimize düşman olmaktan vazgeçtiğimiz an.
çünkü insanı en çok yoran şey dışarısı değil, kendi içindeki sertlik oluyor bazen dediğin husus aslında reel yaşantım normal bir insana göre aşırı stresli ve kavga döğüş ve öbür dünyaya bile götüremeyeceğimiz paralar için pazarlık süreçleri şirket politikaları vs falandı kastım ve bununla beraberinde omzumuza sırtımıza ve sabrımıza gelen zorluklar sinir olarak bizlere döndüğünde mütevellit belki de büyümek kendinle barış imzalamaktır diyorum fakat bir türlü bu mentale tam sağlıklı şekilde ulaaşamıyorum. Bu arada başını ağrıttım hakkını helal et

Ahh… Gelmiş beklediğim yazılardan bir tane… Devamı da olur inşallah.
Tekrar hoş geldiniz @ Publisher Hanımcım

İnsanın kendine şefkatli yaklaşabilmeyi başarması çok ama çok zor meziyet. Bir başkasına şefkat göstermek kadar basit değil. 7/24 birlikte olduğun, gerçekten ciğerine kadar bildiğin, bütün falsolarının farkında olduğun tek insanla muhatapsın sonuçta. O yüzden süreklilik halinde değil ama o bahsettiğiniz kahve buharı kadar olan sürelerle yapıldığında bile dünyamızı değiştirecek kadar etkili olduklarını düşünüyorum bu yumuşak tutumların.

Çok güzel olmuş erkek versiyonu olsaydı kullanmak için iznini isterdim Emeğine sağlık, harika bir yetenek bu illüstrasyon.