14Beğeniler
Zili Hiç Çalmayan Çocuk(Sevilmek)
İçimdeki suskun çocuğun eline
Tebe’şiir verdim
Sessizlik
Yüksekten düşen bir sesti
Sustum
Konuşmayı bilen herkesin
Unuttuğu yerde
Titredi harfler
Bir cümle kırıldığında
Nasıl büyür insan
Bir bakış yarım kaldığında
Neresinden incinir
Öğretti yazı
Tebeşir tozundan gökyüzü yaparken
Elleri beyazdı
Kalbi kir tutmazdı
Yanlışlarını sildi
Silinen şeyler bağırdı
Kulaklarını kapadı çocuk
Ben bakmadım
Bakarsam konuşurum sandım
Yer d’inledi
Bir şiir çocuğun elinden
Sessizce düştü
Sonra çocuk döndü
Eline baktı
Hiçbir şey söylemedi
Duvar sustu
Zaman geriye çekildi
İçimdeki suskun çocuğun eline
Kırıldıkça mısraya dönüşen
Sus payı verdim—
Yeşil bir tahta
Öyle okuldan kalma değil
Çok beklemekten
Yosun tutmuş bir hatıra
Zili hiç çalmamıştı
Teneffüs gelmemişti nefesine
Çocuk yazdı
Yazmadı aslında—
Kanadı
Her harf
Dünyasının eksik bir yeriydi
“Anne” dedi
Son hecesi düştü
Anı ana’bildi
“Gitme” yazdı
Tahta kendini sildi
Yosunlar büyüdü yazdıkça
Kelimeler nem aldı
Umut biraz daha küflendi
Yeşil
Renk olmaktan çıktı
Artık
Uzun süre bakılmış
Bir vazgeçişti
Tebe’şiir kırıldı elinde
Tozu ağzına doldu
Konuşamadı—
Bir şiir
Boğazdan değil
Sessizlikten söküldü
Ben sustum
Sustum ki öğretmen gelmesin
Sustum ki zil hiç çalmasın
Sustum ki çocuk
Adını tamamlayabilsin
Ama yazmadı son dizeyi
Tahtaya yaslandı,
Yosuna başını koydu
Büyümedi
İçimde kapısı kilitli
Tahtası yeşil
Bir sınıf kaldı
Ve ben
Bir ömür
O tebe’şiiri
Yerden kaldırmadım
İçimdeki suskun çocuğun eline
Tebe’şiir verdim
Dünya biraz daha ağırlaştı
Yeşil tahta
Yosunlu bir sabır
Çocuk yazdı
Her harfi
Gecikmiş bir özürdü hayata
Adını yazdı—
Yarım kaldı
Bazı isimler
Sahiplenilmeden büyürmüş
Adı büyüdü
Bir sevdayı denedi
Tahta karardı
“Kal” dedi
Tebe’şiir kırıldı
Yosun yayıldı satırlara
Yeşil sessizce çürüdü
Burası okul değildi artık
Kimsenin
Geri dönmediği bir çocukluktu
Toz kalktı
Çocuk
Konuşmadı
Bir şiir
Bir çocuğun içinden
Sessizce çekildi
Ben oradaydım
Sustum
Sesim değse
Çocuk dağılacaktı
Zaman geriye çekildi
İçimdeki suskun çocuğun eline
Tebe’şiir verdim
Çocuk yazdı
Sen geldin
Sessiz geldin—
Yanına oturdun çocuğun
Tahtaya bakmak
Acıya göz hizasından bakmaktı
Bakmadın
Çocuk ellerine baktı
Harf bekledi senden
Ellerin boştu
Elindeki tebe’şiir kırıldı
Tozu avucunda kaldı
Bir şey söyleyecekti—
Söylerse büyüyecekti
Büyürse sana affedecekti sevgisini
Sen elini uzattın
Kaldırmadın
Sadece orada olduğunu
Bildirdin hayata
Yosun yayıldı
Yeşil koyulaştı
Tahta sustu
Çünkü sen
Arkaya bakmadan değil
Bakacak bir şey bırakmadan
Gittin
Çocuk yerden kalkmadı
Ben sustum
Harfler mi yamuktu
Doğarken mi yaralıydı
Yarım kalan her şey
Daha mı gerçekti
Bazı sevgiler
Yaraya dokunmaz
Yerini mi ezberlerdi
Bilmiyorum
Hiç kimsenin
Son dizeyi yazmaya
Cesaret edemediği
Çocukluk muydu
Sen mi geç kalmıştın
Erken miydik
Yoksa bir hiç miydik
Bilmiyorum
Tahta sustu
Yosun yayıldı
Zil yine çalmadı
Çocuk yerden kalkmadı
Bundan sonrası
Ölüm sessizliği
Ve ben
Hâlâ bilmiyorum—
Biz niye ölüm(ün)e sustuk
Tebe’şiir verdim
Sessizlik
Yüksekten düşen bir sesti
Sustum
Konuşmayı bilen herkesin
Unuttuğu yerde
Titredi harfler
Bir cümle kırıldığında
Nasıl büyür insan
Bir bakış yarım kaldığında
Neresinden incinir
Öğretti yazı
Tebeşir tozundan gökyüzü yaparken
Elleri beyazdı
Kalbi kir tutmazdı
Yanlışlarını sildi
Silinen şeyler bağırdı
Kulaklarını kapadı çocuk
Ben bakmadım
Bakarsam konuşurum sandım
Yer d’inledi
Bir şiir çocuğun elinden
Sessizce düştü
Sonra çocuk döndü
Eline baktı
Hiçbir şey söylemedi
Duvar sustu
Zaman geriye çekildi
İçimdeki suskun çocuğun eline
Kırıldıkça mısraya dönüşen
Sus payı verdim—
Yeşil bir tahta
Öyle okuldan kalma değil
Çok beklemekten
Yosun tutmuş bir hatıra
Zili hiç çalmamıştı
Teneffüs gelmemişti nefesine
Çocuk yazdı
Yazmadı aslında—
Kanadı
Her harf
Dünyasının eksik bir yeriydi
“Anne” dedi
Son hecesi düştü
Anı ana’bildi
“Gitme” yazdı
Tahta kendini sildi
Yosunlar büyüdü yazdıkça
Kelimeler nem aldı
Umut biraz daha küflendi
Yeşil
Renk olmaktan çıktı
Artık
Uzun süre bakılmış
Bir vazgeçişti
Tebe’şiir kırıldı elinde
Tozu ağzına doldu
Konuşamadı—
Bir şiir
Boğazdan değil
Sessizlikten söküldü
Ben sustum
Sustum ki öğretmen gelmesin
Sustum ki zil hiç çalmasın
Sustum ki çocuk
Adını tamamlayabilsin
Ama yazmadı son dizeyi
Tahtaya yaslandı,
Yosuna başını koydu
Büyümedi
İçimde kapısı kilitli
Tahtası yeşil
Bir sınıf kaldı
Ve ben
Bir ömür
O tebe’şiiri
Yerden kaldırmadım
İçimdeki suskun çocuğun eline
Tebe’şiir verdim
Dünya biraz daha ağırlaştı
Yeşil tahta
Yosunlu bir sabır
Çocuk yazdı
Her harfi
Gecikmiş bir özürdü hayata
Adını yazdı—
Yarım kaldı
Bazı isimler
Sahiplenilmeden büyürmüş
Adı büyüdü
Bir sevdayı denedi
Tahta karardı
“Kal” dedi
Tebe’şiir kırıldı
Yosun yayıldı satırlara
Yeşil sessizce çürüdü
Burası okul değildi artık
Kimsenin
Geri dönmediği bir çocukluktu
Toz kalktı
Çocuk
Konuşmadı
Bir şiir
Bir çocuğun içinden
Sessizce çekildi
Ben oradaydım
Sustum
Sesim değse
Çocuk dağılacaktı
Zaman geriye çekildi
İçimdeki suskun çocuğun eline
Tebe’şiir verdim
Çocuk yazdı
Sen geldin
Sessiz geldin—
Yanına oturdun çocuğun
Tahtaya bakmak
Acıya göz hizasından bakmaktı
Bakmadın
Çocuk ellerine baktı
Harf bekledi senden
Ellerin boştu
Elindeki tebe’şiir kırıldı
Tozu avucunda kaldı
Bir şey söyleyecekti—
Söylerse büyüyecekti
Büyürse sana affedecekti sevgisini
Sen elini uzattın
Kaldırmadın
Sadece orada olduğunu
Bildirdin hayata
Yosun yayıldı
Yeşil koyulaştı
Tahta sustu
Çünkü sen
Arkaya bakmadan değil
Bakacak bir şey bırakmadan
Gittin
Çocuk yerden kalkmadı
Ben sustum
Harfler mi yamuktu
Doğarken mi yaralıydı
Yarım kalan her şey
Daha mı gerçekti
Bazı sevgiler
Yaraya dokunmaz
Yerini mi ezberlerdi
Bilmiyorum
Hiç kimsenin
Son dizeyi yazmaya
Cesaret edemediği
Çocukluk muydu
Sen mi geç kalmıştın
Erken miydik
Yoksa bir hiç miydik
Bilmiyorum
Tahta sustu
Yosun yayıldı
Zil yine çalmadı
Çocuk yerden kalkmadı
Bundan sonrası
Ölüm sessizliği
Ve ben
Hâlâ bilmiyorum—
Biz niye ölüm(ün)e sustuk
)
Normal
