Size ilk defa bir kıza açılışımı anlattım mı ? Anlatayım.

Sene bin dokuz yüz çift sıfır, 6 yaşında boynunda suluğu sırtın da sırt çantası beslembesi olan bir ilk okul birinci sınıf öğrencisi çocuğum bize çiçek ol derler çiçek olurduk o zamanlar.

Artık okul açılalı 2-3 ay olmuş arkadaşlıklar kurulmuş, gruplaşmalar o zamandan başlamış herkesin bir derdi var (kimin suluğu daha güzel, kimin silgisi da güzel kokuyor gibi dertler) benim ki de Behiye, Behiye sınıfın en güzel kızı Sarışın, Mavi gözlü, Zeki bir kız çocuğu.

Bende sınıfın en muzur, en çok sağa sola koşuşturan sürekli kavga eden sevimli velediyim. Artık Behiyeyle konuşmam gerektiğini düşünüyorum kafaya koydum ilk fırsatta yanına gittim arkadaşları var yanında müsade edin bakıyım gibisinden bir cümle kurmuş olmam lazım ki kızlar kalkıp gitti. Atatürk büstü, ben ve Behiye baş başa kaldık. Kızın o mükemmel gözleri bana bakıyorken o cesaretim bi anlığına kaybolmuş olsa da bi anlık gelen cahil cesaretimle yapıştırdım "Seni seviyorum BEHİYE" Behiye 404 Not Found, Behiye Blue Screen neyse kızın sistemi yerine geldi yutkundu ve o mükemmel kelimeler ağzından dökülmeye başladı. "Seni babama söyleyeceğim EndeRRRRRRRRRRRR " hani Cem Yılmaz diyor ya içe doğru sıçmak nedir asker de öğrendim. Cem abi ben 6 yaşında öğrendim o duyguyu sen hayırdır? Neyse, ben ertesi gün sabahtan başladım anneme karşı bütün kozlarımı kullanmaya. Anne karnım ağrıyor bugün okula gitmeyim? Olmaz! Anne dişim ağrıyor bugün okula gitmeyim? OLMAZZZ! Neyse gittim okula çantamı sınıfa bıraktım 2 Ders boyunca mis kokan tuvalette saklandım, evet tuvalette saklandım. Sonra arkadaşlara sordum tabi Behiyenin babası geldi mi? diye gelmemiş, ondan sonra bir daha Behiyeye seni seviyorum diyemedim tabi..

Resmen travma!
Muhtemelen Behiye hatırlamıyordur bunu ama ateş düştüğü yeri yakıyor işte

Ben de o bin dokuz yüz çift sıfırlı yıllarda Duygu diye bir kıza meyletmiştim. Yanılmıyorsam ilkokul dört ya da beş...
Dupduru bir yüzü vardı. Çok samimiyim bak, beyaz ve çok masum yüzlü (Sanırım sonradan gelmişti bizim kasabaya). Bakışmalar falan vardı aramızda ama senin gibi açılmadık hiç. Sonra ortadan kayboldu.

Neyse sene 1989 falan, plajda bir markette çalışıyorum, biri geldi (ki birkaç kere daha gelmiş, bana nazik davranmış hatta yüzüme uzun uzun bakmış, bol bol da tebessüm etmişyi. hayırdır falan demiştim.
Birgün: "Beni hatırladın mı Uğur?" Dedi.
"Üzgünüm ama hatırlayamadım." Dedim.
"Ben Duygu!" Dedi.
İçimden "Yok daha neler falan?" Demişimdir kesin. Emin değilim çünkü, ben ben değildim o anda. O dupduru, o ak pak Duygu gitmiş, daha yirmili yaşlarımızda bile olsa gözlerinin altı morarmış, kilo almış bir Duygu vardı karşımda.
Sen olsan sen de dumura uğrardın kesin.

Okul yılları hatırına birkaç gün konuştum onunla ama her konuşmamız ben de ikilem yarattı. Çünkü evlenmiş, boşanmış falan. Nasıl kaçacağımı şaşırmıştım yani. Sonra işi bıraktım da kurtuldum.

İşin bir de bu boyutu var demek istedim.
Hepsi bu

Aldık gönlümüzün payını
Şimdimi !
Sessiz sakin seviyoruz
Sonrasımı ?
Koskoca yalnızlık

Şişe çevirmece oynarken; hiç öpmediysen eğer mahallenin en güzel kızını; çocukluğunu yaşayamamışsındır demektir.
Ve;
Teneke kutu kolayı ezip; hiç maç oynamadıysan büyük ihtimalle anlayamazsın bu hayatı.
Erik ağaçlarına saldırırken; düşmediysen hiç bir ağaçtan. Bilemezsin, bir insanın gözünden düşmenin ne kadar acı olduğunu.
Ateri salonlarına gidip; oynayanları izleyip, sanki sen oynamış kadar zevk almadıysan bilemezsin parasızlığı.
Ve,
Lunaparklara gidip; binemediysen hiç dönmedolaplara;
göremezsin etrafında dönen dolapları.
Çocukluk diyorum; çocukluk ediyoruz.
Saklambaç; çocuklukta kalmış birşeydir.
Lütfen. çık onun arkasından.