Annem derdi ki;
Mutlu isen mutlu görün,
değilsen zorlamanın bir alemi yok…
Kimseyi yaşadıklarına inandırmak zorunda değilsin.
Birileri üzülecek diye,
sürekli gülmek zorunda da değilsin.
Bir kere taşımaya kalktın mı kimse inmek istemeyecektir sırtından, yorulmaya dahi hakkın olmayacaktır".
Her zorluğun altından tek başına kalkmaya çalışma oğlum,
bırak herkes üzerine düşeni yapsın.
Taşkın sel olma,
Duru, hatta kimsenin ha deyince gelemeyeceği, bulamayacağı dağ gölü ol.
Gerçekten ulaşmak isteyen sana dokunsun!

Küçüktüm ve pencerenin kenarına sıkıştırılmış yatağımdan sokakları izler, insanların bu kadar büyük sorunların karşısında nasıl ayakta durduklarını merak ederdim. Çünkü ben duramıyordum. “herhalde,” dedim, “herhalde büyüdükçe azalıyor dertler…” azalmıyormuş. Bunu öğrendikten sonra, “geçmiş unutulur…” dedim, unutulmuyormuş. Geçmiyormuş anlamı içinde saklı geçmiş, büyüdüm. “böyle olmaması gerekiyor” dediğim ne varsa böyle oldu. Azalmadı hiç canımın acısı ama daha az dikkatimi çekmeye başladı. Annemin neden bu kadar çok susup, bu kadar çok iç çektiğini anlamaya başladım. Gülümsemek önceden sadece gülümsemekti, şimdi bir şeyleri saklamak olduğunu anlamaya başladım. “Ben onlar gibi olmayacağım, sahtekâr olmayacağım, acıyorsa canım acıyordur gülemem,” dedim, onlar gibi sahtekâr oldum. Acıyor olsa da canım güldüm. Ben de bütün o büyükler gibi yüzümde salak bir gülümsemeyle dolaşırken etrafta, herkesleştim.

Sen gittin ve ben büyüdüm…

Bazen hiçbir şey yapmak istemiyorum. Kısalan saçlardan, kırılan kollardan. . Ne uzaklaşmak, ne uzlaşmak. Ne barış. Ne savaş. Herkesin kendine döndüğü, herkesin kendine dönerken bazı bazı duraklarda soluklandığı bir hayatta, doğrulara nasıl tutunacağım? Her şeyden uzaklaşmak bile çare değil. Gidilen yollardan, bitmeyen yıllardan yoruldum. Sen beni saramazsın çünkü senin kolların kırık. Sen incelen yerinden tutamazsın çünkü damarların yırtık. Ben ise, bir hastane morgu kadar soğuğum şimdi. Kanayan yerlere buz değil, tuz basan biriyim. sonra? sonrası tuz, buz... Sonrası kırık. Sonrası buğulu bir cam. İçimde mezarlıklar var. Toprak kokusu ölümü hatırlatıyor. Ben, bu yüzden hiçbir şey yapmak istemiyorum.

Sen iyi ol diye, ben açılabilecek bütün kapıları açmış, bütün pencereleri boyamış, bütün çiçekleri sulamıştım. Sokakta ne kadar hayvan varsa sevmiş, ne kadar rakı içilecekse de içmiştim. Sen iyi ol diye… Sonra; yalnızlığı unutmak için çok yere gittim, çok yerden geri geldim. Arka bahçede tek başıma ateşler yaktım. Tek başıma oturdum başında saatlerce. Tek başıma seni çok özledim. Ben de bir şeylere tutunma korkusu oluşturduğun için önce seni affettim.

Sonra kendimi hiç affetmemeye karar verdim. Kendimden kaçıp kendimi kurtarmaya bir de.

Sana söz verdiğim için iyi olmaya çabalıyorum. Ama olamıyorum. İnsan çok özleyince saçının teli bile ağrıyor biliyor musun?