Ah günlüğüm…

Son bir nefes daha çekelim mi?
Belki de bu, içimizde sessizce gömülen hayallere verilen son mühlet olur.
Zaman, en çok umutları yoruyor; fark ettirmeden, iz bırakmadan ama derinden…
Bir zamanlar “olur” dediğimiz her şey, şimdi boğazımızda düğüm.
İçimde ölen hayaller var
Adını anınca bile canı acıyan,
Hatırladıkça susmayı seçen hayaller…
Hepsi birer birer vazgeçişe dönüştü,
Gülüşlerimden eksilen her şeyde onların payı var.
Yine de soruyorum kendime
Son bir nefes daha çekelim mi?
Belki küllerin arasından bir umut kıpırdar,
Belki yorgun kalbim, kırık da olsa atmaya devam eder.
Çünkü insan, en çok da hayalleri öldüğünde yaşlanıyor…

Bugün içim daha da ağır. Sanki göğsümün tam ortasına koca bir taş koymuşlar da nefes aldıkça biraz daha bastırıyor. Ne annemin sesine sığabildim, ne babamın suskunluğuna… İkisine de anlatamadım beni bu hale getirenleri. Hep güçlü durmam gerekti, hep ‼️ben hallederim‼️ dedim. Kimse bilmedi geceleri yastığa sessizce akıttığım gözyaşlarını. Kimse görmedi, sabaha karşı içimde büyüyen o çaresizliği,, ölüyorum her gün biraz daha,,tek başıma çözmeye çalıştığım her sorun, beni biraz daha küçülttü aslında. Güçlendiğimi sandım ama yanılmışım. İnsan tek başına dayanmayı öğrenince, kalbi de yalnızlığa alışıyor. Ezile ezile büyüdüm ben‼️ sevilmeyi değil, susmayı öğrendim. Konuşursam dağılacak sandım, sustukça toparlanacağımı düşündüm. Ama sustukça içimde birikenler beni yordu, beni tüketti,kimse bunu görmedi..
Şimdi büyük bir çıkmazdayım günlüğüm. Ne ileri gidebiliyorum ne geri dönebiliyorum. Bazen içim almıyor bu hayatı aynaya bakmaya bile halim kalmıyor. Yorgunluğum bedende değil, ruhumda… Öyle derin ki, uyusam geçmiyor, ağlasam hafiflemiyor. Her gün biraz daha eksiliyorum gülüşümden, umutlarımdan, kendimden…
Bu şehir… Bu şehir artık beni taşımıyor.‼️Sokakları hatıra dolu, köşeleri kırgınlık. Her adımda geçmişim önüme çıkıyor, kaçamıyorum. Belki gitmek bir çözüm değil, biliyorum. Ama kalmak beni yavaş yavaş öldürüyor. Bazen insan kaçmak için değil, hayatta kalmak için gider günlüğüm,Belki başka bir yerde nefes alırım, belki ilk kez içim rahatlar.
Çok yoruldum. Güçlü olmaktan, susmaktan, kimseye yük olmamaktan… Eğer bir gün gidersem, bil ki bu vazgeçiş değil. Bu, kendimi kurtarma çabası. Çünkü burada kalırsam, benden geriye sadece yorgun bir sessizlik kalacak,,ah ah .