Hayat beni dövdü,
sen izledin.
“Bir kulak arkası” dedin,
sanki ben değil
bir s.kt.r edilmesi gereken detaymışım gibi.

Yıkıldım lan,
adam gibi yıkıldım.
Sen ne yaptın?
Kafan rahat, vicdanın sessizde
yoluna baktın.

Kulak arkası…
Ne güzel laf.
İnsanı yok saymanın
kibar küfrü bu.

Bir “nasılsın” çok geldi,
bir omuz ağır bastı.
İnsanlık zor iş dedin,
duymamayı seçtin,
kaçtın.

Ama şunu bil:
duymadığın her şey
bir gün
anasını avradını
çınlatır insanın içinin.

Ben alıştım hayatın sillesine,
sen alışacaksın
duymamazlıktan geldiğin
her şeyin
geri dönüşüne.

Duymamayı marifet sananlara.

Giden çok oldu,
kapıyı çarpanı da,
arkasına bakmadan sıvışanı da…
Biz saymadık adım adım,
defter tutmadık ihanete.

Kalanlar kaldı.
Bahane üretmeden,
“yarın bakarız” demeden.
Yağmurda şemsiye aramayan,
çamurda ayakkabıya değil,
yola bakanlar kaldı.

Giden konuştu,
kalan sustu ama taşıdı.
Giden unuttu,
kalan hatırladı ama satmadı.

Biz omuz omuza durduk,
sırt sırta verip küfür yedik hayattan.
Kaçmadık.
Çünkü sokak öğretir:
Her giden kayıp değildir,
her kalan mucizedir.

Bugün hâlâ buradaysak,
bu bir tesadüf değil.
Bu, karakter meselesi.

Gidenlere yol açık,
arkadan el sallamayız.
Biz kalanlarız.
Azız belki,
ama sahiciyiz.
Ve bu şehir,
en çok bizi bilir.

Yarı yolda bırakanlara ithafen..

Elimde kalanlar yarım olabilir ama içimdeki yürüyüş tamamlanmadı;hayat bana eksik verdi diye umudu iade etmedim,çünkü devam eden adamın en büyük tamamı vazgeçmemesidir.

Kılıç kuşandı halkım, kalkan oldu yürekler,
Toprak ana şahlanır, ayağa kalkar milletler.
Zinciri kırar namus, diz çökmez bu bayrak,
Ya istiklal bu yolda, ya ölüm
Başka yol yok artık.

İbrete alem o bayrağı indirip yakan tekmeleyen kişileri sancağın tam karşısına kazıklar çakılıp bunların beyinleri voyvoda gibi oturttulmalı. Yol verin yeterki Türk kamuflajı çekip kuşanıp yürümeye kalksın. Kalksın ki doğuda Çin'in kapısına güneydoğuda Kızıldeniz'e batıda Viyana kapılarına kadar uyuyan dev uyandı diye tir tir titresinler.

Omurgasızdan lider,laf cambazından dava adamı çıkmaz.